Leestijd: 3 min

Het stotteren van Hille

 

Op 5-jarige leeftijd begon ik te stotteren, al had ik dat zelf niet in de gaten. Op een gegeven moment werd ik me er wel bewust van, ik moest namelijk naar de logopediste, blijkbaar moest er wat gebeuren met mijn spreken omdat het zogenaamd niet in orde was.

In de tijd dat ik naar logopedie ging is er veel gebeurd. Ik werd gepest en geklierd om mijn stotteren, kinderen deden me na en gaven me bijnamen. Altijd was ik een spontaan en avontuurlijk kind maar langzamerhand begon dat te veranderen naar iemand die stil werd, teruggetrokken en vooral bezig was in zijn hoofd met dromen.

Zo heette ik op de middelbare school Stille Hellingwerf, in tegenstelling tot Hille Stellingwerf. Spreken was moeizaam, ja ik kon wel wat oppervlakkige gesprekken tot stand brengen, mits ze niet langer duurden dan 1 minuut, in die tijd kon ik stotteren best verbergen. Maar als het even langer duurde, of de gesprekken werden persoonlijker, dan begon ik hevig te stotteren, mijn hoofd schudde van hot naar her.

Ik had mijn uitweg gevonden door middel van muziek, want ja, vloeiend zingen kon ik wel en het applaus deed me goed. Toch iets wat ik goed kan!

Toch werd ik stiller en stiller, meer en meer hield ik mezelf in, wanneer ik wel iets had te zeggen deed ik het toch maar niet en liet ik anderen de leiding nemen. Hoewel ik het probeerde te negeren at mij dit van binnen langzaam op, het deed pijn elke keer dat ik mezelf niet uitte zoals ik zou willen. Elke keer als ik stil was maar wel een mening had, of een vraag, het deed zeer.

Tot op een gegeven moment de frustratie zo hoog was dat ik besloot naar stottertherapie te gaan.

Tijdens deze stottertherapie gingen we voornamelijk aan de slag met een spreektechniek en het zorgde ervoor dat ik opeens heel erg vloeiend sprak, binnen een dag! Ik was euforisch, het was heerlijk, ik genoot er intens van en hoe verder de cursus vorderde hoe beter ik begon te spreken. Ik was niet te stoppen!

Na de cursus liep ik op een roze wolk, hoog in de lucht. Maar na een maand, misschien twee, werd ik er genadeloos van af geslagen. Ik stortte als het ware neer en belandde in een diepe put, ik wist niet wat me overkwam, ik voelde me zwaar, verdrietig en vooral hulpeloos. Het voelde alsof ik het tóch niet kon, dat het aan mij lag. Het gaf me een depressief gevoel.

Proberende dit gevoel te verdringen leidde ik mijn leven, af en toe ging het weer wat beter maar al met al was ik weer terug bij af. Ik had geproefd van het vloeiende spreken maar had geen flauw idee hoe ik er weer bij kon komen.

Jaren gingen voorbij totdat, kort nadat ik voor het eerst op mezelf ging wonen, ’s ochtends vroeg wakker werd in mijn bed. De zon scheen door mijn zwarte gordijn zachtjes in mijn ogen, ik werd er van wakker en alles was opeens helder voor me: ik moet zelf aan de slag, ik ga uitzoeken hoe ik vloeiend kan worden. Zonder ontbijt ging ik de straat op met een video camera om mijn hals, ik nam gesprekken op en bekeek ze later thuis weer om er van te leren om vervolgens weer de straat op te gaan!

Een heel weekend heb ik hier aan besteed en, zonder het destijds te weten, was dit het begin van Broca Brothers.

Meer en meer kwam ik te weten wat stotteren met me doet en waar het vandaan komt. Ik huurde alle boeken die eventueel maar íets te maken hadden met mijn spreken bij de bieb en zo kwam ik in aanraking met allerlei interessante ideeën, denkers en aanpakken. Alles wat ik las ging ik zelf uitproberen, de straat op, sociale situaties opzoeken, en zo kwam ik tot meer ideeën die ik vervolgens weer deelde met Sjoerd.

Wat begon als een manier om van ons eigen stotteren af te komen transformeerde langzaam in een diepe kennis van het stotteren waarmee we in de toekomst anderen mee zouden gaan helpen.

Die toekomst is nu.

Stotteren is geen spraakprobleem. Ik kon prachtig vloeiend spreken als ik alleen was, en dat kunnen de meeste andere mensen die stotteren ook. Er gebeurt juist iets in de sociale situatie waardoor iemand zich aanspant, zich druk maakt om andermans mening en daardoor uiteindelijk gaat stotteren. Ik kwam er achter dat stotteren het symptoom is van een dieper gelegen oorzaak. Het is die oorzaak die ik zelf ging opzoeken en aanpakken, het is ook die oorzaak die we vandaag de dag met onze cliënten opzoeken om daar stotteren voor ééns en voor altijd achter zich te laten.