Frederik over stotteren en persoonlijke coaching

Frederik en ik kenden elkaar nog van de middelbare school, daar zaten we bij elkaar in de klas. Zelf vond ik Frederik altijd een expressieve jongen, één die zijn mond wel opentrok en aanwezig was. Maar hij vertelde zelf hoe het voor hem voelde, dat hij misschien wel luid was maar niet echt vertelde wat hij wilde.

Toen hij een interview van ons in de krant las was hij overtuigd en wilde hij direct met ons aan de slag. Hij wist nog goed hoe mijn stotteren was en hoe het mij tegenhield. Hij vond het dus prachtig om te zien hoeveel er bij mij veranderd was, nu wilde hij dat ook.

Met Frederik beleefden we een aantal hele mooie dingen die we niet snel zullen vergeten. Zo stond hij op zijn tweede dag coaching op straat het verhaal te vertellen over hoe hij zijn vriendin ten huwelijk had gevraagd. Een groepje mensen omringden hem en begonnen spontaan te applaudisseren toen hij klaar was. Op de derde dag namen we hem ook mee naar een live radio interview op BNR. Je kunt hieronder terughoren hoe geweldig het hem afging.

Frederik schreef ook een blog over zijn ervaring met onze persoonlijke coaching. Frederik is zo’n kerel die klaar was om alle remmen los te gooien, dat is zeker niet altijd zo wanneer we coachen. Schrik daarom ook niet als je de oefeningen leest die we met hem hebben gedaan, de oefeningen pasten bij Frederik’s proces en wellicht niet bij de jouwe.

De blog van Frederik.

Ik ben Frederik Nauta en ik ben een stotteraar.

Na 28 jaar te hebben gestotterd was ik er klaar mee. Zelf vind ik mezelf een milde stotteraar die af en toe blijft hangen bij bepaalde woorden. Het lijkt me gewoon heerlijk om alles te vertellen wat ik wil en geen andere woorden bedenken om die “moeilijke” woorden te vermijden.

Nu zijn er natuurlijk tal van methodes om stotteren aan te pakken maar wat ik juist zocht is een ervaringsdeskundige die dus ook precies weet wat er in het hoofd omgaat van een stotteraar. Toen heb ik een afspraak gepland met de Broca Brothers. Tijdens het gesprek werd mij als snel duidelijk wat de methode inhoudt. Deze pakt niet alleen het gedrag (stotteren) aan maar ook het psychologische aspect. Na de 3-daagse stottercoaching kan ik zeggen dat dit psychische aspect zeer belangrijk is.

Dag 1.

Ik vertrok van mijn woonplaats naar Groningen. Onderweg voelde ik de spanning toch wel opkomen omdat ik niet wist wat me te wachten stond. In het kennismakingsgesprek met Hille en Sjoerd hadden ze natuurlijk al een beetje verteld wat hun werkwijze zou worden. Ze zeiden dat het juist belangrijk is om de spannende situaties op te gaan zoeken om zo uit de comfortzone, en zo door het “stotterpatroon” te breken. Met deze spannende gedachten reed ik naar Groningen. Maar ik was helemaal klaar met het stotteren dus ik ging er gewoon voor.

Eenmaal aangekomen gingen we direct van start. Hille pakte een camera en zette deze voor mijn neus. Ik moest even een stukje vertellen over wie ik ben en waarom ik hier ben. Na de video opname had ik het gevoel dat ik een redelijk vloeiend verhaal verteld heb maar Hille en Sjoerd zagen typische trekjes van een stotteraar. Deze trekjes waren oa:

Opgetrokken schouders, gespannen voorhoofd, tikken van mijn linkervoet op de grond, handen over de leuning wrijven, oogcontact vermijden, voeten niet plat op de grond, bij een stotter het stemgeluid verlagen.

Van deze trekjes was ik me nooit bewust van maar dit is volgens Hille en Sjoerd allemaal chronische spanning die door het jarenlange stotteren opgekropt zit in mijn lichaam.

Na de video-opname hebben Hille en Sjoerd me heel duidelijk uitgelegd waar het stotteren nu vandaan komt, want een stotteraar kan alleen van het stotteren afkomen als hij/zij ook duidelijk weet wat nou precies de oorzaak is.

Na jaren te hebben gestotterd zat ik vast in een “stotterpatroon”. Door alle negatieve ervaringen door stotteren heb ik mijn eigen zelfbeeld gecreëerd waardoor ik andere mensen op een voetstuk zet. Met andere woorden: Ik ben veel te veel bezig met wat andere mensen van mij gaan denken wanneer ik ga praten/stotteren. Want je wilt het immers goed doen door vloeiend te spreken. Maar als er dan weer een stotter komt dan ga je je weer schamen en houd je je de volgende keer wel stil. Hierdoor wordt het zelfbeeld weer een stukje verder omlaag gedrukt en kom je steeds vaster te zitten in het patroon. Zelf heb ik me nooit echt gerealiseerd dat ik dit doe omdat ik wel een sociale jongen ben en wel met mensen durf te praten maar toch wordt het stotteren steeds weer getriggerd.

De eerste dag stond het “gedrag” centraal. Wat kan ik doen als ik een stotter aan voel komen? Hoe kan ik me ontspannen? Normaal gesproken als er een “moeilijk” woord aan kwam dan bedacht ik snel een ander woord om het stotteren te vermijden. Vanaf die dag is het vermijden van moeilijke woorden verleden tijd. Ik weet immers prima wat ik wil zeggen en hoe ik het wil zeggen en als ik die woorden weer ga vermijden dan geef ik toe aan mijn stotteren en blijf ik weer in mijn comfort zone.

Tijdens het gesprek met Hille en Sjoerd moest ik 5 punten opschrijven die ik altijd moet blijven doen tijdens spreken.

Oogcontact: Tijdens spreken heb ik altijd oogcontact
Open en stevige houding: stevig staan, niet wiebelen, beide voeten op de grond
Luid en duidelijk spreken
Los laten: Wanneer er een stotter komt dan moet ik alles loslaten. Ontspannen is heel belangrijk. Diep in en uit ademen. Neem de tijd.
Hele zinnen maken: ik moet in hele zinnen spreken. Niet met tussenpozen. Ik had de neiging om een paar keer te stoppen in een zin.

Verder hebben we ontspanningsoefeningen gedaan om de opgekropte spanning in het lichaam weg te nemen. Ik voelde dat deze oefeningen een goed effect hadden op mijn spreken en lichaamshouding. Aan het einde van de eerste dag hebben we nog een video gemaakt en vervolgens vergeleken met de eerder gemaakte video. Ik was heel erg verrast wat er na 1 dag al veranderd is. Wat mij vooral opviel is dat mijn gezichtsuitdrukking veel relaxter was. Ook in mijn spraak was ik rustig en vertelde de woorden die ik wilde.

Dag 2.

De tweede dag stond in het teken van de psychische “interne rem”. Wanneer ik als stotteraar in een sociale situatie kom dan zegt mijn interne rem dat ik me maar beter stil kan houden en gewoon luisteren. Want wat zullen de mensen dan van mij denken als ik ga stotteren? Wanneer ik dan toch ga spreken en ik dan toch weer ga stotteren dan wordt mijn rem de volgende keer allemaal maar groter. Deze interne rem weerhoudt mij er dus eigenlijk van om mezelf te kunnen zijn.

Het werd mij al snel duidelijk dat ik door mijn interne rem heen moest breken om zo uit mijn “stotterpatroon” te komen. Het begon met een opdracht om in de woonkamer een verhaal te vertellen in mijn eigen verzonnen taal. Op het moment dat ik de opdracht kreeg voelde ik direct mijn interne rem opspelen die de opdracht helemaal niet wil uitvoeren. Maar ik besefte me dat dit wel heel erg belangrijk is voor het proces om van het stotteren af te komen. Toen ik de opdracht had gedaan voelde dit best wel lekker en opgelucht.

Vervolgens moest ik van Hille naar buiten toe en moest ik me midden op straat naast de bushalte helemaal laten gaan in de vorm van schreeuwen, schudden, oncontroleerbare bewegingen etc. En weer was die interne rem er weer om me tegen te houden. Toch heb ik dit gedaan maar terwijl ik stond te schreeuwen en dansen was ik heel erg bezig met wat andere mensen van mij dachten (=interne rem). En ik voelde dat dat nou precies is wat stotteraars altijd doen. In sociale kringen ben ik altijd bezig met wat andere mensen van mij denken. Want als ik stotter dan vinden mensen mij vast raar.

Voor het eerst begreep ik echt wat deze interne rem inhoudt en wat het doet wanneer ik hier door heen breek. Maar een keer hierdoor heen te breken is niet voldoende. Deze rem moet vervagen door er vaker doorheen te breken. Dus we zijn naar de binnenstad van Groningen gelopen en ik heb een aantal van deze soortgelijke opdrachten gedaan.

Alleen nu zagen er nog veel meer mensen naar me. En vreemd genoeg voelde ik dat mijn interne rem mij steeds minder tegenhield om bijvoorbeeld over straat te schreeuwen. In de drukste winkelstraat van Groningen heb ik over straat geschreeuwd hoe ik mijn vriendin ten huwelijk heb gevraagd. Er waren mensen die bleven staan luisteren en applaudisseerden na afloop. Hierdoor besefte ik dat mensen je helemaal niet zo vreemd vinden als je zelf denkt.

Dag 3.

Hille had me de vorige dag al verteld dat de Broca Brothers uitgenodigd waren voor een radio-interview op de Nationale radio van BNR. Dit was natuurlijk een uitgelezen kans om die spannende sociale situaties op te zoeken. ’s Ochtends hebben we nog een aantal uitgebreide ontspanningsoefeningen gedaan om zo relaxt mogelijk het radio-interview te doen. Uiteraard was daar wel de normale spanning die iedereen heeft voor een radio-interview maar vreemd genoeg had ik er wel zin in. En waar ik op hoopte, dat gebeurde. Ik vertelde mijn verhaal zoals ik het wilde. Ik voelde me rustig en dat was duidelijk te zien en te horen in mijn spraak. Daarom had ik nog wel eens een stotter maar door de therapie vind ik dat niet meer erg en schaam ik me ook niet.

Aan het einde van de dag was mijn gehele mindset veranderd. Waar ik voorheen schaamte voelde bij het stotteren is het nu acceptatie dat ik soms een stotter heb. En juist deze mindset helpt me enorm bij het spreken.

Momenteel zit ik in het nazorgtraject van de stottertherapie en ik kan zeggen dat ik erg blij ben met de keuze om stottertherapie te doen. Sinds de coaching ben ik ook heel erg open tegen iedereen over mijn stotteren. Voorheen wilde ik niet praten over het stotteren want dan kwam de schaamte altijd weer boven. Nu vertel ik de mensen graag over mijn therapie en iedereen vind het super knap dat ik het gedaan heb. En ik verwacht niet van mezelf dat ik over een maand helemaal vloeiend spreek maar door de middelen die ik heb geleerd van BB ben ik er van overtuigd dat het vanaf nu alleen maar beter kan gaan.

Frederik Nauta

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *