2 minuten leestijd

Stotteren Overwinnen Bestaat Niet

Stotteren overwinnen bestaat niet

Stotteren overwinnen, stotteren aanpakken, stotteren de kop indrukken, het kan helemaal niet. Ja, je kunt op op deze manier vooruitgang boeken. Het lijkt beter te gaan nu je de strijd met stotteren bent aangegaan, maar het is slechts schijn.

Strijden met het stotteren is als een soldaat die moet vechten voor elke meter winst: diep verzonken in de modder van de loopgraven leeft hij zijn leven in totale onzekerheid want de bom kan elk moment vallen.

Strijden met stotteren is als een bergbeklimmer die centimeter voor centimeter de loodzware klim begaat: uiterst zijn best doet hij, hier traint hij voor, maar de val, de terugval, de val naar beneden, de dreiging dat het misgaat, hangt elke seconde, elke stap boven zijn hoofd.

Spreken is een rivier

De Himalaya overwin je zodra je hem hebt beklommen, maar stotteren overwin je niet. Stotteren is geen berg maar ‘spreken is een rivier’, zoals Ruth Mead al schreef. Ze heeft helemaal gelijk, en tegen de rivier op zwemmen heeft geen zin.

Op vakantie in Frankrijk zaten we eens in een bootje – drie broers en een neef. We peddelden stroom opwaarts en kwamen op het punt waar het beekje een flinke stroomversnelling beleefde. We bleven doorgaan. We schreeuwden het uit: ‘doorgaan! Doorgaan!’

Uit enthousiasme zetten we door, we zouden de rivier laten weten wie hier de baas was, totdat we omvielen en we met z’n allen in het water belandden – Sjoerd, 5 jaar oud, ging kopje onder en begon te huilen toen we hem uit het water visten.

Vecht niet langer met stotteren

Nee, het is kristalhelder: stotteren valt niet te overwinnen want spreken is een rivier. Het is een stroom waar je tegen kunt vechten maar wat een gevecht is die niet valt te winnen. Nooit van je leven. Stotteren aanpakken, de kop indrukken, overwinnen, bestrijden, het bestaat allemaal niet.

Het enige wat je met stotteren kunt doen is loslaten: je volledig overgeven aan de rivier en je mee laten varen. Dit is beeldspraak natuurlijk. Maar het is tegelijkertijd dat wat we bedoelen met spreken in vrijheid, spontaniteit en ontspannenheid.

Vecht niet langer, je doet het immers al jaren. Span niet langer alles aan. Doe niet langer zo je best om niet te stotteren, je druist compleet tegen de natuur in – zeer menselijk, maar niet verstandig en zeer onnatuurlijk.

Als je stottert, laat het dan stotteren. Als het niet lukt, laat het dan niet lukken. Als je spreken spannend vindt, laat jezelf het spreken dan spannend vinden. Dan zul je zien dat je mettertijd vrij wordt van het gevecht en dat het vloeiende spreken eindelijk kan gaan stromen.

Geef niet op, maar geef je over

Wij gaven niet op tijdens het peddelen stroomopwaarts, maar werden uiteindelijk gedwongen om ons over te geven.

Het peddelen, het harde werken, het vechten, het maakt je moe, hopeloos, verdrietig of boos en je ziet het niet meer zitten. Mooi zo.Je komt in de buurt. Ga nog even door, geef niet op maar geef je over.

Vroeg of laat komen we er allemaal achter dat het enige dat er op zit is: overgave. Dat is het moment dat we inzien hoe zinloos vechten is, hoe zinloos het gevecht tegen stotteren is en hoelang we dat wel niet volgehouden hebben.

Dat is het moment waarop we onze schouders laten zaken, dat onze spieren zachter worden, ons gepieker verdwijnt en we diep ontspannen.

Op dat moment hoeft het niet meer, vloeiend spreken hoeft niet meer en op dat moment – hoe paradoxaal het ook klinkt – kunnen we beginnen met daadwerkelijk vloeiend spreken.

Hille

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *