Leestijd 2 minuten

Stap Op De Weg Van Stotteren Loslaten

loslaten stotteren

Een jongeman zat voor me terwijl hij vertelde klaar te zijn met het acceptabele spreken van dit moment – hij wou verder met het werken aan zijn stotteren.

Stottertherapie bracht hem tot een bepaalde hoogte, het was al stukken beter zei hij. Het brengt veel mensen ook tot op een zekere hoogte – soms zelfs tot een acceptabele.

Toch wou de jongeman, na al die jaren, voorbij dit niveau. Want het acceptabele is leuk, tenminste, voor zolang het spreken loopt zoals jij wilt dat het loopt natuurlijk.

Stotteren komt te snel terug

Als er dan iets onverwachts gebeurt, is het stotteren snel terug: een nieuwe baan, je eerste kerstdiner bij de schoonouders, een aankomend tentamen of in een ruimte zijn met allemaal onbekende mensen haalt het spreken dat je zo zorgvuldig had opgebouwd gemakkelijk weer onderuit – te gemakkelijk.

Waarom zo gemakkelijk? Omdat acceptabel spreken een flinterdunne scheidingslijn tussen stotteren en vloeiend spreken heeft: als alles soepel verloopt zit je in het vloeiend spreken, maar met kleine tegenslagen of wat vermoeidheid kom je alweer snel onder deze lijn en dus in het stotteren terecht.

‘Iedereen heeft dat toch?’ 

Het is vergelijkbaar met de griep: iedereen in Nederland wordt elk jaar maar ziek en vindt dit acceptabel. Waarom vinden we dit acceptabel? Omdat het iedereen overkomt en we ons daardoor niet beseffen dat deze jaarlijkse griepepidemie nergens voor nodig is.

Wij zouden niet elk jaar ziek hoeven worden als de herfst of winter weer om de hoek komt kijken, net zo min zouden we steeds moeten gaan stotteren als het leven ons iets onverwachts voorschotelt.

Door de flinterdunne scheidingslijn tussen stotteren en vloeiend spreken verliezen we de grond onder onze voeten te snel en raken we keer op keer verstrikt in een paniekerig denken en doen.

Waarom doen we onszelf dit aan? Omdat het acceptabel is: het is normaal geworden waardoor bijna iedereen is vergeten dat er veel meer mogelijk is en er niemand is die ons dat kan vertellen – tot nu dan.

Het werkelijke spreken

Net als de jongeman ben ik er ook voor om voorbij het acceptabele te gaan, om niet langer naar de restjes te grijpen maar daadwerkelijk van het leven te gaan genieten zoals het – naar mijn mening – altijd al de bedoeling is geweest.

Onderhuids borrelt er bij veel mensen namelijk iets dat doet vermoeden dat de huidige situatie niet strookt met hoe het zou kunnen zijn. Het leven nu klopt niet met het potentieel van wat er vermoedelijk mogelijk is.

Dat vermoeden is helemaal juist: want wat de meesten nu leven noemen, is niet het werkelijke leven. Wat stottertherapieën spreken noemen, met hun trucs en technieken, is niet het werkelijke spreken.

De weg van spontaniteit, vrijheid en authenticiteit

Het werkelijke spreken komt vanuit spontaniteit, vrijheid en authenticiteit. Dat is de weg van de Broca Brothers. En de oefening? Loslaten.

Niet langer tegen het stotteren opboksen en het gevecht aangaan, maar juist de andere kant oplopen omdat we inzien dat we jarenlang de verkeerde kant op hebben gerend: loslaten is de weg.

Loslaten van datgene dat in de weg zit van ons vloeiende spreken, van datgene dat niet in ons thuishoort: spanningen, verkrampingen, emoties en zelfs gedachtes. Eigenlijk kun je alles loslaten waardoor je de blokkades opheft zodat het vloeiende spreken weer kan stromen.

Er bestaat een manier van spreken voorbij het acceptabele. Een manier van spreken die ons los en natuurlijk doet laten voelen.

Wat je ook doet, stap op de weg van het loslaten want daar ligt de oplossing. Daar ligt de oplossing voor vloeiend spreken, maar niet zomaar vloeiend spreken: spreken in vrijheid, spreken met plezier en spreken zoals jij daadwerkelijk bent.

Hille

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *