Leestijd: 5 minuten

Aarden, aarden, aarden, aarden, aarden, aarden, aarden – cruciaal bij stotteren

Aarden, dat moeten we in principe allemaal. Misschien klinkt het je zweverig in de oren, maar aarden is alles behalve dat.

Aarden zorgt er juist voor dat je stopt met zweven en met beide benen stevig op de grond komt te staan, op aarde. Ook laten we er overtollige spanning mee los, zodat dat niet in de weg zit van vloeiend spreken.

Het is één van de sleutels tot een stottervrij leven. Laten we dus eens kijken naar waarom het zo belangrijk is, en hoe je daar thuis alvast mee aan de slag kunt.

De vlucht naar de hemel.

Er zijn meerdere reden waarom iemand zijn aarding kwijtraakt. Eén daarvan is ‘de vlucht naar de hemel’, en heeft te maken met het vermijden van bepaalde gevoelens.

Als het leven tegenzit, kan er de neiging ontstaan te vluchten naar boven, het hoofd in, naar ‘de hemel’. Vaak is het zo dat hoe meer het tegenzit, hoe meer de vlucht wordt ingezet.

Daar in onze ivoren toren kunnen we dan even doen alsof het allemaal oké is, en dat we het onder controle hebben. In werkelijkheid vluchten we echter voor een gevoel dat er wél is, maar die we níet willen ervaren.

Weg van stotteren.

Stotteren willen we niet, stotteren is bah! Het geeft ons spanning, angst en schaamte. En omdat dat nou net de gevoelens zijn die we hebben leren vermijden, onderdrukken we ze in het lichaam en verstoppen we onszelf in ons hoofd.

Het lichaam wordt afgesloten, waardoor het accent van onze beleving in het hoofd komt te liggen. We leven vanuit ons hoofd. Zo staan we in principe nog wel op onze benen, maar of we ze nog wel echt voelen?

In het gevecht tegen stotteren kan het dus zo zijn dat we ons steeds verder afsluiten van ons lichaam, en daarmee van ons gevoel. Er is dan nog maar één plek waar we kunnen gaan wonen, en dat is het hoofd.

Denken, dromen en hoofdpijn.

Eenmaal in het hoofd aangekomen doen we de deur dicht, beginnen we te denken, of dromen we heerlijk weg in fantasiewerelden. Het gevoel hoeft dan niet gevoeld te worden. Het denken controleert.

Zelf zat ik chronisch vast in mijn hoofd. Op de middelbare school kwam niets van de lesstof bij mij binnen, omdat ik steevast dagdroomde over mooiere tijden in de toekomst. Altijd weer die toekomst!

Af en toe kom je mensen tegen die zo weinig aarding hebben, dat ze er hoofdpijn van krijgen. Een dagje praten, en hun hoofd knalt er in de avond bijna van af. De spanning kan niet weg en stijgt dan letterlijk naar de kop.

Het hoog hebben zitten.

Zo vorderen de jaren en komen we meer en meer in ons hoofd terecht, waardoor we het nu hoog hebben zitten. En álles kan hoog komen te zitten: ook schouders, ademhaling en voorhoofd bijvoorbeeld.

Ik had het allemaal zo hoog zitten, dat, als ik vroeger heftig stotterde, ik één kant op begon te leunen, op één been ging steunen en uiteindelijk mijn evenwicht verloor waardoor ik omviel.

Niet alleen ik had grote problemen met aarden en stevig staan, velen onder ons staan namelijk op het punt om om te vallen. Soms in letterlijke zin zoals hierboven, maar veel vaker nog in figuurlijke.

Op het punt staan om te vallen.

Het verliezen van een goede aarding betekent het verliezen van het échte contact met de grond onder je. Maar wat je misschien nog niet wist is dat dit gevoelsmatige verlies ook psychologische consequenties heeft.

Wie symbolischerwijs zijn benen verliest, verliest daarmee de kracht, de moed en het vertrouwen om zichzelf staande te houden in de wereld. Maar de mens is altijd opzoek naar zekerheid, en als dit niet in de gevoelswereld te vinden is, dan bedenkt ‘ie het wel.

Hij of zij kan dus niets anders dan een schijnzekerheid opzetten met behulp van het denkende-ik. Dus wordt er een bedachte status in het leven geroepen – een woord dat nauw samenhangt met staan, en de vervoeging hij of zij staat. Wie dus niet écht staat, bedenkt wel dat ‘ie staat.

Die status heeft wél altijd bevestiging nodig van de buitenwereld, omdat het eigen natuurlijke gevoel van vertrouwen ontbreekt. Dat kan prima ‘de vloeiende spreker status’ zijn. Het vloeiende spreken is dan wat er hooggehouden moet worden, en dat leidt vaak tot verkrampt en streverig gedrag.

Het streven en de verkramping is er dan ook omdat de angst het idee geeft om elk moment door de mand te kunnen vallen, of door de grond te kunnen zakken. Dit is in principe faalangst, of val-angst, een symptoom van chronisch ontaard zijn.

En omdat de angst er is, is er elke dag wel een doel te behalen, of een fout te vermijden, of een woord om maar niet uit te spreken, of een imago hoog te houden. Want een status bedacht door het denkende-ik is altijd zo kwetsbaar als porselein.

Dan zie je nu direct waarom het denkende-ik alleen maar een schijnzekerheid kán geven, ook omdat jouw dag na één keer stotteren helemaal verpest kan zijn. Zou je stevig op beide benen staan, dan zou dat je echt niet deren.

Laten we maar aarden.

Laten we maar gaan aarden, vind je niet? Aarden is niet zomaar iets, het heeft echt concrete gevolgen. Het beïnvloedt de hele mens, in lichaam en geest en ontaard zijn zit vloeiend spreken flink in de weg.

Het belang ergens van inzien is allereerst het aller belangrijkst. Menigeen zou het advies om te gaan aarden zonder enige twijfel in de prullenbak gooien, “hippy-nonsense!” 

Toch, als we écht iets aan ons stotteren willen doen, zullen we het ook moeten zoeken in hoeken als deze. Laten we daarom dan nu maar eens gaan kijken naar de hoe van het aarden.

Aandacht in de voeten.

Er zijn allemaal gekke dingen tegenwoordig die je kunt doen om te aarden, die mij vaak overkomen als bedacht zijnde door weinig geaarde mensen – zweverig dus.

Daarom houd ik het maar simpel. Leg je aandacht in je voeten, met alles wat je doet. Wandel eens met aandacht in je voeten, dan stopt het denken ook wel.

Als je dat wat hebt geoefend, ga je het in meer situaties toepassen: tijdens het zitten, douchen, eten, staan, liggen in bed en het praten natuurlijk. Kruip als het ware in die voeten en laat je adem zakken en het hoofd even los, die valt er niet af hoor.

Nog wat dieper.

We kunnen héél diep aarden. Zo diep zelfs dat je het gevoel kunt hebben met stoel en al diep in de grond te zijn verzonken. Er valt met oefening dus veel te ‘bereiken’.

Wat voor velen misschien het voorstellingsvermogen te boven gaat, is dat elk mens een eigen energieveld heeft, en ook de aarde heeft er één. Dit zijn elektromagnetische velden. Die van de aarde kan jouw spanning opnemen, daarom kan het ook zo heerlijk ontspannen aanvoelen wanneer je wandelt door de natuur.

In ons eigen energieveld hebben we nog een punt ongeveer 40 centimeter onder onze voeten, ons aardepunt. Ook dat punt kun je prima eens wat aandacht geven. Dat gaat nog wat dieper dan aandacht op de voeten, en helpt je om los te laten en goed stevig te komen staan.

Hoe hoger je wilt, hoe lager je moet gaan.

Dan komen we bij het slot en sluiten we af met het volgende: wie naar boven wil, moet eerst aan zijn beneden werken. Want het dak van het huis plaats je ook niet zonder de fundering eerst te hebben aangelegd.

Dit is een belangrijke voor iedereen die stottert, en opzoek is naar vloeiend spreken. Vloeiend willen spreken, het ergens beter in willen worden, is in die zin een tocht naar boven, een ladder die je tree voor tree beklimt.

Wie spreekwoordelijk hoge hoogtes wil behalen, zal zich moeten wortelen in de diepste dieptes. Kinderen in hun ontwikkeling gaan ook eerst lopen en dan pas praten. Die benen en voeten moeten eerst!

Jouw benen en voeten zijn de fundering waarop je jouw huis bouwt, in gegronde zekerheid. Ontspannen spreken, vol vertrouwen en zelfverzekerd zijn komt voort uit het écht ervaren van de stevige grond onder je.

Hoe meer je dit gaat voelen, des te meer het gevoel komt dat je nooit meer zult omvallen, wát er ook gebeurt. Dát, in tegenstelling tot het denken, is het echte zelfvertrouwen waar we aan kunnen werken wat voor het écht vloeiend spreken gaat zorgen.

Hille

 

 

2 reacties

  1. jullie weten natuurlijk ook dat er erg veel mensen zijn met spreekangst (ik ben er een van, maar door jullie bijeen komst te volgen en jullie verhalen te lezen steeds minder) en dat jullie ” grote verhaal” ook op hen allen van toepassing is. Ik blijf jullie dan ook dankbaar voor jullie inzichten.

    1. Ha Ronald! Altijd weer leuk om van je te horen. Het klopt hoor, stotteren en spreekangst zijn eigenlijk gewoon hetzelfde. Succes met alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *