Leestijd: 5 minuten

Wie het antwoord op stotteren wil, moet vragen stellen

Wie vrij van stotteren wil zijn, heeft een soort van verlangen naar de waarheid nodig. Zo’n iemand moet graag het fijnere van de zaken willen weten, en niet zomaar aannemen wat er gezegd wordt.

Om het antwoord op stotteren te vinden, moet je vragen stellen die je leiden naar de waarheid, naar het werkelijke verhaal – dat zich afspeelt achter de schermen.

Dit is wat mij betreft de enige weg uit het stotteren, naar een echte spraaktransformatie, een leven vrij van stotteren. Zonder trucs en dergelijke, maar spreken in ontspannenheid en spontaniteit. Kijk maar.

De normale wereld.

Geboren worden, opgroeien, naar school gaan, diploma halen, een baan vinden, werken tot je met pensioen gaat, dan nog wat vrije tijd hebben om op het eind dood te gaan.

Dat zijn de stappen die de meeste mensen in de normale wereld maken, zonder zich af te vragen waar ze nou eigenlijk écht voor leven.

We doen het, het overkomt ons, omdat we niet beter weten. We worden allemaal opgevoed met het idee dat deze gang van zaken de beste is.

Depressie.

Het mag dan geen wonder heten dat je tegenwoordig zoveel hoort over depressie, en dat het op steeds jongere leeftijd voorkomt.

Depressie ontstaat wanneer je niet doet wat je moet doen, depressie is dus een symptoom van het onderdrukken van expressie.

En als je in een systeem zit die jouw persoonlijke expressie behoorlijk ondermijnt, en jij gaat daar nog eens in mee ook, dan steekt depressie vanzelf de kop op.

Omdat we dus maar klakkeloos de stappen volgen die ons gegeven worden, verliezen we ons eigen zijn, onze eigengereidheid, onze identiteit en expressiviteit.

Iedereen depressief.

Omdat we allemaal in dat onderdrukkende systeem zitten, zijn we allemaal een soort van depressief, en het erge is dat we het niet eens in de gaten hebben.

Je zou het pas gaan merken als jij de enige was die op straat zou lopen zónder glimlach op het gezicht. Nee, nu kijken we massaal treurig en daardoor valt het niemand op dat er iets heel ergs aan de hand is.

Niemand is écht blij, iedereen is bijna standaard ontevreden, sommigen kunnen het echter goed maskeren maar van binnen heerst de desillusie. De desillusie, de anticlimax, van het volgen van het standaard recept.

Overleven, niet leven.

Het huidige systeem geeft ons een standaard recept, niet om te leven, maar om te overleven. Het reikt stappen aan die wel logisch klinken, maar uiteindelijk tot teleurstelling leiden. De midlife crisis bijvoorbeeld.

Wat dus belangrijk is om te bespreken, is dat het pad dat we vrijwel allemaal volgen, gemaakt is om te leren overleven, in plaats van te leven en te bloeien.

Ook in de stotterwereld volgen we met z’n allen een standaard recept. Wederom omdat we niet beter weten, en dit al decennia de ‘logische’ stappen zijn: logopedie -> stottertherapie. Maar van bloeien is geen sprake.

De keuzes die we maken.

Doorzien we dat dit speelt, dan ontstaat er bij de waarheidszoekers onder ons vanzelf het verlangen om hier uit te stappen. Uit de malle molen van het leven, weg van het standaard recept, op weg naar vrijheid.

Daarna kunnen we ons voornemen om eens te stoppen met wat we doen, en onszelf en ons gedrag eens goed te bekijken. Vraag jezelf maar af waarop jouw keuzes veelal zijn gebaseerd.

De doorsnee keuze is gebaseerd op overleven, want zo hebben we het immers geleerd. Het korte termijn denken regeert, we doen wat nu goed voelt. Daarmee laten we het doen wat voor later goed is achterwege.

Echte keuzes maken.

Het is aan elk individu om échte keuzes te maken. Te midden van alle aandachtslurpende oppervlakkigheden kan dit moeilijk zijn, maar het is de verantwoordelijkheid die we dragen.

Daarbij moet je weten dat steeds doen wat nu goed voelt, op langere tijd negatieve consequenties heeft. Nu koekjes eten kan goed aanvoelen, maar vanavond heb je buikpijn en over een jaar ben je goed ziek.

Andersom is het zo dat de dingen doen die nu minder goed aanvoelen, in de toekomst juist hele positieve consequenties kunnen hebben. Nu je oefeningen doen, en morgen ook, al heb je er geen trek in, zorgt ervoor dat je leven er over een jaar totaal anders uitziet.

Echt keuzes, die voor jou goed zijn voor de rest van je leven, maak je zodra je stopt met het volgen van wat al die anderen doen.

Waarom?

De meeste mensen maken steeds keuzes op basis van het standaardrecept, dat ze kregen van de mensen om hun heen of de maatschappij waarin ze leven. Dit standaard recept leidt tot niets, behalve teleurstelling.

De keuzes komen in werkelijkheid helemaal niet van ons, maar van iets dat ons is aangepraat. Maar ook antwoorden komen vaak niet werkelijk van ons, maar zijn meningen die ons zijn aangepraat. En blindelings blijven we erin geloven.

Willen we wérkelijk uit dit systeem komen, dan moeten we scherper naar de stand van zaken kijken en niet langer alles wat iedereen ons vertelt klakkeloos aannemen. Stel vragen! Aan jezelf én anderen.

Waarom stotter ik? Waarom heb ik moeite met bepaalde woorden? Waarom stotter ik meer in de ene situatie dan de ander? Waarom is het zus, of zo? Waarom doe ik dit? Waarom doet iedereen dit? Is dit écht het beste voor me? Is dit écht hoe het leven hoort te zijn?

Als we kijken naar wat er zich achter de schermen afspeelt, dan komt vanzelf het moment dat we inzien dat de standaard wereld, met haar standaard recept, niet in staat is ons te helpen en daarmee zijn we het stellen van vragen verplicht aan ons ware zelf, omdat ons ware zelf vrij moet zijn om vloeiend te spreken.

Hille

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *