Leestijd: 4 minuten

Stoppen met stotteren: waar begin je?

Een goed begin is het halve werk zeggen ze dan. Dat is ook zo. Daarom gaan we nu eens kijken naar waar mensen die stotteren over het algemeen het beste kunnen beginnen. Dit is natuurlijk voor iedereen verschillend, maar er is wel een soort van gemiddelde waar te nemen én ik houd het simpel. Ook vind je wat links naar meer informatie en oefeningen in de tekst terug.

Zeg wat afspraken af.

Als je wat wilt doen aan je stotteren, begin dan gewoon bij het makkelijkste: ontspannen. Neem meer rust, ga uitslapen, zeg wat afspraken af en doe gewoon wat minder zodat je jezelf de ruimte geeft om bij te komen.

Zoveel mensen die stotteren geven aan dat het spreken veel beter gaat na een goed ontspannen vakantie te hebben gehad. Het moeten, willen en vechten kan dan even heerlijk losgelaten worden. Het helpt enorm.

Om dan niet steeds te hoeven wachten tot de zomervakantie op vloeiend spreken, kun je net zo goed altijd rekening houden met de wensen van je lichaam en jezelf goed in de gaten houden of je wel genoeg rust neemt.

Weten wat stotteren is.

Het is ook handig om in ieder geval enigszins te begrijpen hoe stotteren bij volwassenen in elkaar zit. In het kort, stotteren wordt veroorzaakt omdat we niet willen stotteren en we daardoor ons best gaan doen om het zoveel mogelijk te vermijden.

We zien stotteren als fout, en omdat we dat steevast volhouden leven we een leven in spanning en verkramping. Chronisch stotteren is zo bekeken chronisch gespannen zijn: we zitten constant in de vecht- en vluchtmodus en denken eruit te kunnen komen door meer te vechten of te vluchten.

Om wat aan het stotteren te doen kunnen we daarom maar beter niet méér ons best doen om vloeiend te spreken (of om niet te stotteren), maar juist mínder ons best doen. Wat minder streven en meer ontspannen is de basis van het loslaten van stotteren.

Ademen.

Als je wat afspraken hebt afgezegd en meer rust hebt ingepland, dan is het nu tijd om eens wat ademhalingsoefeningen te doen. Het internet staat er vol mee, velen vind ik maar niks maar het kan niet veel kwaad om ergens te beginnen.

Men ademt standaard te hoog in en niet helemaal uit. Te hoog inademen betekent het activeren van de vecht- en vluchtmodus. Niet helemaal uitademen betekent deze spanning ook nog eens vasthouden. Zo kom je er nooit vrij van.

Breng je de ademhaling naar de buik dan scheelt dat al enorm, later zou je eens kunnen kijken naar de bekkenademhaling voor de echte resultaten op de lange termijn. Mijn tip zou wel zijn om ademhalingsoefeningen te doen die rustig en zacht zijn, en die waar veel inzet voor nodig is te vermijden.

Gronden / aarden.

Het is maar net hoe je het wilt noemen, maar gronden of aarden komen er beide op neer dat je weer met beide benen op de grond komt te staan. Stevig in eigen schoenen staan, dat geeft een gevoel van vertrouwen. En we weten dat vertrouwen goed is voor vloeiend spreken.

Faalangst hangt ook nauw samen met stotteren, en die angst is er in principe omdat we het gevoel missen dat we ook fouten mógen maken. Er zijn maar weinig mensen die stotteren die van zichzelf ook mógen stotteren. Elke fout, zo voelt het, betekent een diepe val naar beneden en dat willen we niet.

Zo is faalangst een val-angst, de angst om te vallen. En deze angst is er omdat we het gevoel missen van een stevige grond onder ons, die ons opvangt zodra we een keertje uitglijden. Het voelt niet alsof iets ons zal opvangen als we een fout (bijvoorbeeld stotteren) maken.

Dit gebrek aan stevige grond onder onze voeten (gegrond zijn dus) resulteert in een enorm gebrek aan vertrouwen, in onszelf, in de mensen om ons heen en de wereld als geheel. Gronden moeten we allemaal, want door al die jaren stotteren is het ons veel te hoog komen te zitten.

Bij heftig stotteren.

Het vervolg verschilt natuurlijk per persoon, en per hoe heftig er gestotterd wordt. Als je erg in de knoei zit met blokkades, ga dan thuis eerst eens ontspannen tegen jezelf praten, of lees rustig en luidop voor uit een boek.

Ook kun je, om je spreken een beetje op gang te krijgen, met je vinger op je been tikken en in dat ritme meepraten. Ja, dat is een spreektechniek en zie het daarom als een opstapje om later de stap te kunnen maken naar ontspannen en spontaan spreken zónder trucs.

Als je echt heftig stottert moet je het jezelf zo makkelijk mogelijk maken, dat lijkt mij in ieder geval het beste. Dan is er echt niks mis met een spreektechniek, maar blijf er gewoon niet steken en ga door met je ontwikkeling.

Bij niet erg stotteren.

Als je niet zo erg stottert, dan zou je eens kunnen kijken naar het oefenen van natuurlijk spreekgedrag. Dat zijn een aantal punten die je helpen jouw natuurlijke spreken weer naar boven te krijgen.

Maar hier moet je wel ontspannen genoeg voor zijn, anders lukt het vaak toch niet of moet je er teveel moeite voor doen en dan verzamelt de spanning zich weer. Het spreken moet in principe gebeuren met gemak en spontaniteit. Als het vermoeit en verkrampt houd je er maar gewoon even mee op.

En verder.

Goed ontspannen, goed ademen en goed gronden hebben aardig wat tijd nodig, vergis je daar niet in. Er zijn maar weinig mensen die daar écht goed in zijn. Maar daar goed in worden door te oefenen verandert wel je spreken, en je leven.

Je wordt minder vatbaar voor stress, voor foutjes, voor schaamte, voor angst en zo zal het spreken vanzelf mee transformeren naar dat ontspannen, spontane en vrije spreken waar we zo vaak over praten.

Begin dus eerst maar hier, en duik daarna eens wat dieper het stotteren in. Want het is vaak wel zo dat er onbewust nog veel patronen zijn (zowel lichamelijk als psychologisch) die het vloeiende spreken nog blijven saboteren, totdat je ze in de gaten krijgt en ze leert loslaten met oefeningen.

Succes.

Hille

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *