Leestijd: 4 minuten

Stoppen met stotteren: waar begin je?

Een goed begin is het halve werk zeggen ze dan. Dat is ook zo. Daarom gaan we nu eens kijken naar waar mensen die stotteren over het algemeen het beste kunnen beginnen. Dit is natuurlijk voor iedereen verschillend, maar er is wel een soort van gemiddelde waar te nemen én ik houd het simpel. Ook vind je wat links naar meer informatie en oefeningen in de tekst terug.

Zeg wat afspraken af.

Als je wat wilt doen aan je stotteren, begin dan gewoon bij het makkelijkste: ontspannen. Neem meer rust, ga uitslapen, zeg wat afspraken af en doe gewoon wat minder zodat je jezelf de ruimte geeft om bij te komen.

Zoveel mensen die stotteren geven aan dat het spreken veel beter gaat na een goed ontspannen vakantie te hebben gehad. Het moeten, willen en vechten kan dan even heerlijk losgelaten worden. Het helpt enorm.

Om dan niet steeds te hoeven wachten tot de zomervakantie op vloeiend spreken, kun je net zo goed altijd rekening houden met de wensen van je lichaam en jezelf goed in de gaten houden of je wel genoeg rust neemt.

Weten wat stotteren is.

Het is ook handig om in ieder geval enigszins te begrijpen hoe stotteren bij volwassenen in elkaar zit. In het kort, stotteren wordt veroorzaakt omdat we niet willen stotteren en we daardoor ons best gaan doen om het zoveel mogelijk te vermijden.

We zien stotteren als fout, en omdat we dat steevast volhouden leven we een leven in spanning en verkramping. Chronisch stotteren is zo bekeken chronisch gespannen zijn: we zitten constant in de vecht- en vluchtmodus en denken eruit te kunnen komen door meer te vechten of te vluchten.

Om wat aan het stotteren te doen kunnen we daarom maar beter niet méér ons best doen om vloeiend te spreken (of om niet te stotteren), maar juist mínder ons best doen. Wat minder streven en meer ontspannen is de basis van het loslaten van stotteren.

Ademen.

Als je wat afspraken hebt afgezegd en meer rust hebt ingepland, dan is het nu tijd om eens wat ademhalingsoefeningen te doen. Het internet staat er vol mee, velen vind ik maar niks maar het kan niet veel kwaad om ergens te beginnen.

Men ademt standaard te hoog in en niet helemaal uit. Te hoog inademen betekent het activeren van de vecht- en vluchtmodus. Niet helemaal uitademen betekent deze spanning ook nog eens vasthouden. Zo kom je er nooit vrij van.

Breng je de ademhaling naar de buik dan scheelt dat al enorm, later zou je eens kunnen kijken naar de bekkenademhaling voor de echte resultaten op de lange termijn. Mijn tip zou wel zijn om ademhalingsoefeningen te doen die rustig en zacht zijn, en die waar veel inzet voor nodig is te vermijden.

Gronden / aarden.

Het is maar net hoe je het wilt noemen, maar gronden of aarden komen er beide op neer dat je weer met beide benen op de grond komt te staan. Stevig in eigen schoenen staan, dat geeft een gevoel van vertrouwen. En we weten dat vertrouwen goed is voor vloeiend spreken.

Faalangst hangt ook nauw samen met stotteren, en die angst is er in principe omdat we het gevoel missen dat we ook fouten mógen maken. Er zijn maar weinig mensen die stotteren die van zichzelf ook mógen stotteren. Elke fout, zo voelt het, betekent een diepe val naar beneden en dat willen we niet.

Zo is faalangst een val-angst, de angst om te vallen. En deze angst is er omdat we het gevoel missen van een stevige grond onder ons, die ons opvangt zodra we een keertje uitglijden. Het voelt niet alsof iets ons zal opvangen als we een fout (bijvoorbeeld stotteren) maken.

Dit gebrek aan stevige grond onder onze voeten (gegrond zijn dus) resulteert in een enorm gebrek aan vertrouwen, in onszelf, in de mensen om ons heen en de wereld als geheel. Gronden moeten we allemaal, want door al die jaren stotteren is het ons veel te hoog komen te zitten.

Bij heftig stotteren.

Het vervolg verschilt natuurlijk per persoon, en per hoe heftig er gestotterd wordt. Als je erg in de knoei zit met blokkades, ga dan thuis eerst eens ontspannen tegen jezelf praten, of lees rustig en luidop voor uit een boek.

Ook kun je, om je spreken een beetje op gang te krijgen, met je vinger op je been tikken en in dat ritme meepraten. Ja, dat is een spreektechniek en zie het daarom als een opstapje om later de stap te kunnen maken naar ontspannen en spontaan spreken zónder trucs.

Als je echt heftig stottert moet je het jezelf zo makkelijk mogelijk maken, dat lijkt mij in ieder geval het beste. Dan is er echt niks mis met een spreektechniek, maar blijf er gewoon niet steken en ga door met je ontwikkeling.

Bij niet erg stotteren.

Als je niet zo erg stottert, dan zou je eens kunnen kijken naar het oefenen van natuurlijk spreekgedrag. Dat zijn een aantal punten die je helpen jouw natuurlijke spreken weer naar boven te krijgen.

Maar hier moet je wel ontspannen genoeg voor zijn, anders lukt het vaak toch niet of moet je er teveel moeite voor doen en dan verzamelt de spanning zich weer. Het spreken moet in principe gebeuren met gemak en spontaniteit. Als het vermoeit en verkrampt houd je er maar gewoon even mee op.

En verder.

Goed ontspannen, goed ademen en goed gronden hebben aardig wat tijd nodig, vergis je daar niet in. Er zijn maar weinig mensen die daar écht goed in zijn. Maar daar goed in worden door te oefenen verandert wel je spreken, en je leven.

Je wordt minder vatbaar voor stress, voor foutjes, voor schaamte, voor angst en zo zal het spreken vanzelf mee transformeren naar dat ontspannen, spontane en vrije spreken waar we zo vaak over praten.

Begin dus eerst maar hier, en duik daarna eens wat dieper het stotteren in. Want het is vaak wel zo dat er onbewust nog veel patronen zijn (zowel lichamelijk als psychologisch) die het vloeiende spreken nog blijven saboteren, totdat je ze in de gaten krijgt en ze leert loslaten met oefeningen.

Succes.

Hille

 

Leestijd: 5 minuten

Wie het antwoord op stotteren wil, moet vragen stellen

Wie vrij van stotteren wil zijn, heeft een soort van verlangen naar de waarheid nodig. Zo’n iemand moet graag het fijnere van de zaken willen weten, en niet zomaar aannemen wat er gezegd wordt.

Om het antwoord op stotteren te vinden, moet je vragen stellen die je leiden naar de waarheid, naar het werkelijke verhaal – dat zich afspeelt achter de schermen.

Dit is wat mij betreft de enige weg uit het stotteren, naar een echte spraaktransformatie, een leven vrij van stotteren. Zonder trucs en dergelijke, maar spreken in ontspannenheid en spontaniteit. Kijk maar.

De normale wereld.

Geboren worden, opgroeien, naar school gaan, diploma halen, een baan vinden, werken tot je met pensioen gaat, dan nog wat vrije tijd hebben om op het eind dood te gaan.

Dat zijn de stappen die de meeste mensen in de normale wereld maken, zonder zich af te vragen waar ze nou eigenlijk écht voor leven.

We doen het, het overkomt ons, omdat we niet beter weten. We worden allemaal opgevoed met het idee dat deze gang van zaken de beste is.

Depressie.

Het mag dan geen wonder heten dat je tegenwoordig zoveel hoort over depressie, en dat het op steeds jongere leeftijd voorkomt.

Depressie ontstaat wanneer je niet doet wat je moet doen, depressie is dus een symptoom van het onderdrukken van expressie.

En als je in een systeem zit die jouw persoonlijke expressie behoorlijk ondermijnt, en jij gaat daar nog eens in mee ook, dan steekt depressie vanzelf de kop op.

Omdat we dus maar klakkeloos de stappen volgen die ons gegeven worden, verliezen we ons eigen zijn, onze eigengereidheid, onze identiteit en expressiviteit.

Iedereen depressief.

Omdat we allemaal in dat onderdrukkende systeem zitten, zijn we allemaal een soort van depressief, en het erge is dat we het niet eens in de gaten hebben.

Je zou het pas gaan merken als jij de enige was die op straat zou lopen zónder glimlach op het gezicht. Nee, nu kijken we massaal treurig en daardoor valt het niemand op dat er iets heel ergs aan de hand is.

Niemand is écht blij, iedereen is bijna standaard ontevreden, sommigen kunnen het echter goed maskeren maar van binnen heerst de desillusie. De desillusie, de anticlimax, van het volgen van het standaard recept.

Overleven, niet leven.

Het huidige systeem geeft ons een standaard recept, niet om te leven, maar om te overleven. Het reikt stappen aan die wel logisch klinken, maar uiteindelijk tot teleurstelling leiden. De midlife crisis bijvoorbeeld.

Wat dus belangrijk is om te bespreken, is dat het pad dat we vrijwel allemaal volgen, gemaakt is om te leren overleven, in plaats van te leven en te bloeien.

Ook in de stotterwereld volgen we met z’n allen een standaard recept. Wederom omdat we niet beter weten, en dit al decennia de ‘logische’ stappen zijn: logopedie -> stottertherapie. Maar van bloeien is geen sprake.

De keuzes die we maken.

Doorzien we dat dit speelt, dan ontstaat er bij de waarheidszoekers onder ons vanzelf het verlangen om hier uit te stappen. Uit de malle molen van het leven, weg van het standaard recept, op weg naar vrijheid.

Daarna kunnen we ons voornemen om eens te stoppen met wat we doen, en onszelf en ons gedrag eens goed te bekijken. Vraag jezelf maar af waarop jouw keuzes veelal zijn gebaseerd.

De doorsnee keuze is gebaseerd op overleven, want zo hebben we het immers geleerd. Het korte termijn denken regeert, we doen wat nu goed voelt. Daarmee laten we het doen wat voor later goed is achterwege.

Echte keuzes maken.

Het is aan elk individu om échte keuzes te maken. Te midden van alle aandachtslurpende oppervlakkigheden kan dit moeilijk zijn, maar het is de verantwoordelijkheid die we dragen.

Daarbij moet je weten dat steeds doen wat nu goed voelt, op langere tijd negatieve consequenties heeft. Nu koekjes eten kan goed aanvoelen, maar vanavond heb je buikpijn en over een jaar ben je goed ziek.

Andersom is het zo dat de dingen doen die nu minder goed aanvoelen, in de toekomst juist hele positieve consequenties kunnen hebben. Nu je oefeningen doen, en morgen ook, al heb je er geen trek in, zorgt ervoor dat je leven er over een jaar totaal anders uitziet.

Echt keuzes, die voor jou goed zijn voor de rest van je leven, maak je zodra je stopt met het volgen van wat al die anderen doen.

Waarom?

De meeste mensen maken steeds keuzes op basis van het standaardrecept, dat ze kregen van de mensen om hun heen of de maatschappij waarin ze leven. Dit standaard recept leidt tot niets, behalve teleurstelling.

De keuzes komen in werkelijkheid helemaal niet van ons, maar van iets dat ons is aangepraat. Maar ook antwoorden komen vaak niet werkelijk van ons, maar zijn meningen die ons zijn aangepraat. En blindelings blijven we erin geloven.

Willen we wérkelijk uit dit systeem komen, dan moeten we scherper naar de stand van zaken kijken en niet langer alles wat iedereen ons vertelt klakkeloos aannemen. Stel vragen! Aan jezelf én anderen.

Waarom stotter ik? Waarom heb ik moeite met bepaalde woorden? Waarom stotter ik meer in de ene situatie dan de ander? Waarom is het zus, of zo? Waarom doe ik dit? Waarom doet iedereen dit? Is dit écht het beste voor me? Is dit écht hoe het leven hoort te zijn?

Als we kijken naar wat er zich achter de schermen afspeelt, dan komt vanzelf het moment dat we inzien dat de standaard wereld, met haar standaard recept, niet in staat is ons te helpen en daarmee zijn we het stellen van vragen verplicht aan ons ware zelf, omdat ons ware zelf vrij moet zijn om vloeiend te spreken.

Hille

 

 

Leestijd: 5 minuten

Aarden, aarden, aarden, aarden, aarden, aarden, aarden – cruciaal bij stotteren

Aarden, dat moeten we in principe allemaal. Misschien klinkt het je zweverig in de oren, maar aarden is alles behalve dat.

Aarden zorgt er juist voor dat je stopt met zweven en met beide benen stevig op de grond komt te staan, op aarde. Ook laten we er overtollige spanning mee los, zodat dat niet in de weg zit van vloeiend spreken.

Het is één van de sleutels tot een stottervrij leven. Laten we dus eens kijken naar waarom het zo belangrijk is, en hoe je daar thuis alvast mee aan de slag kunt.

De vlucht naar de hemel.

Er zijn meerdere reden waarom iemand zijn aarding kwijtraakt. Eén daarvan is ‘de vlucht naar de hemel’, en heeft te maken met het vermijden van bepaalde gevoelens.

Als het leven tegenzit, kan er de neiging ontstaan te vluchten naar boven, het hoofd in, naar ‘de hemel’. Vaak is het zo dat hoe meer het tegenzit, hoe meer de vlucht wordt ingezet.

Daar in onze ivoren toren kunnen we dan even doen alsof het allemaal oké is, en dat we het onder controle hebben. In werkelijkheid vluchten we echter voor een gevoel dat er wél is, maar die we níet willen ervaren.

Weg van stotteren.

Stotteren willen we niet, stotteren is bah! Het geeft ons spanning, angst en schaamte. En omdat dat nou net de gevoelens zijn die we hebben leren vermijden, onderdrukken we ze in het lichaam en verstoppen we onszelf in ons hoofd.

Het lichaam wordt afgesloten, waardoor het accent van onze beleving in het hoofd komt te liggen. We leven vanuit ons hoofd. Zo staan we in principe nog wel op onze benen, maar of we ze nog wel echt voelen?

In het gevecht tegen stotteren kan het dus zo zijn dat we ons steeds verder afsluiten van ons lichaam, en daarmee van ons gevoel. Er is dan nog maar één plek waar we kunnen gaan wonen, en dat is het hoofd.

Denken, dromen en hoofdpijn.

Eenmaal in het hoofd aangekomen doen we de deur dicht, beginnen we te denken, of dromen we heerlijk weg in fantasiewerelden. Het gevoel hoeft dan niet gevoeld te worden. Het denken controleert.

Zelf zat ik chronisch vast in mijn hoofd. Op de middelbare school kwam niets van de lesstof bij mij binnen, omdat ik steevast dagdroomde over mooiere tijden in de toekomst. Altijd weer die toekomst!

Af en toe kom je mensen tegen die zo weinig aarding hebben, dat ze er hoofdpijn van krijgen. Een dagje praten, en hun hoofd knalt er in de avond bijna van af. De spanning kan niet weg en stijgt dan letterlijk naar de kop.

Het hoog hebben zitten.

Zo vorderen de jaren en komen we meer en meer in ons hoofd terecht, waardoor we het nu hoog hebben zitten. En álles kan hoog komen te zitten: ook schouders, ademhaling en voorhoofd bijvoorbeeld.

Ik had het allemaal zo hoog zitten, dat, als ik vroeger heftig stotterde, ik één kant op begon te leunen, op één been ging steunen en uiteindelijk mijn evenwicht verloor waardoor ik omviel.

Niet alleen ik had grote problemen met aarden en stevig staan, velen onder ons staan namelijk op het punt om om te vallen. Soms in letterlijke zin zoals hierboven, maar veel vaker nog in figuurlijke.

Op het punt staan om te vallen.

Het verliezen van een goede aarding betekent het verliezen van het échte contact met de grond onder je. Maar wat je misschien nog niet wist is dat dit gevoelsmatige verlies ook psychologische consequenties heeft.

Wie symbolischerwijs zijn benen verliest, verliest daarmee de kracht, de moed en het vertrouwen om zichzelf staande te houden in de wereld. Maar de mens is altijd opzoek naar zekerheid, en als dit niet in de gevoelswereld te vinden is, dan bedenkt ‘ie het wel.

Hij of zij kan dus niets anders dan een schijnzekerheid opzetten met behulp van het denkende-ik. Dus wordt er een bedachte status in het leven geroepen – een woord dat nauw samenhangt met staan, en de vervoeging hij of zij staat. Wie dus niet écht staat, bedenkt wel dat ‘ie staat.

Die status heeft wél altijd bevestiging nodig van de buitenwereld, omdat het eigen natuurlijke gevoel van vertrouwen ontbreekt. Dat kan prima ‘de vloeiende spreker status’ zijn. Het vloeiende spreken is dan wat er hooggehouden moet worden, en dat leidt vaak tot verkrampt en streverig gedrag.

Het streven en de verkramping is er dan ook omdat de angst het idee geeft om elk moment door de mand te kunnen vallen, of door de grond te kunnen zakken. Dit is in principe faalangst, of val-angst, een symptoom van chronisch ontaard zijn.

En omdat de angst er is, is er elke dag wel een doel te behalen, of een fout te vermijden, of een woord om maar niet uit te spreken, of een imago hoog te houden. Want een status bedacht door het denkende-ik is altijd zo kwetsbaar als porselein.

Dan zie je nu direct waarom het denkende-ik alleen maar een schijnzekerheid kán geven, ook omdat jouw dag na één keer stotteren helemaal verpest kan zijn. Zou je stevig op beide benen staan, dan zou dat je echt niet deren.

Laten we maar aarden.

Laten we maar gaan aarden, vind je niet? Aarden is niet zomaar iets, het heeft echt concrete gevolgen. Het beïnvloedt de hele mens, in lichaam en geest en ontaard zijn zit vloeiend spreken flink in de weg.

Het belang ergens van inzien is allereerst het aller belangrijkst. Menigeen zou het advies om te gaan aarden zonder enige twijfel in de prullenbak gooien, “hippy-nonsense!” 

Toch, als we écht iets aan ons stotteren willen doen, zullen we het ook moeten zoeken in hoeken als deze. Laten we daarom dan nu maar eens gaan kijken naar de hoe van het aarden.

Aandacht in de voeten.

Er zijn allemaal gekke dingen tegenwoordig die je kunt doen om te aarden, die mij vaak overkomen als bedacht zijnde door weinig geaarde mensen – zweverig dus.

Daarom houd ik het maar simpel. Leg je aandacht in je voeten, met alles wat je doet. Wandel eens met aandacht in je voeten, dan stopt het denken ook wel.

Als je dat wat hebt geoefend, ga je het in meer situaties toepassen: tijdens het zitten, douchen, eten, staan, liggen in bed en het praten natuurlijk. Kruip als het ware in die voeten en laat je adem zakken en het hoofd even los, die valt er niet af hoor.

Nog wat dieper.

We kunnen héél diep aarden. Zo diep zelfs dat je het gevoel kunt hebben met stoel en al diep in de grond te zijn verzonken. Er valt met oefening dus veel te ‘bereiken’.

Wat voor velen misschien het voorstellingsvermogen te boven gaat, is dat elk mens een eigen energieveld heeft, en ook de aarde heeft er één. Dit zijn elektromagnetische velden. Die van de aarde kan jouw spanning opnemen, daarom kan het ook zo heerlijk ontspannen aanvoelen wanneer je wandelt door de natuur.

In ons eigen energieveld hebben we nog een punt ongeveer 40 centimeter onder onze voeten, ons aardepunt. Ook dat punt kun je prima eens wat aandacht geven. Dat gaat nog wat dieper dan aandacht op de voeten, en helpt je om los te laten en goed stevig te komen staan.

Hoe hoger je wilt, hoe lager je moet gaan.

Dan komen we bij het slot en sluiten we af met het volgende: wie naar boven wil, moet eerst aan zijn beneden werken. Want het dak van het huis plaats je ook niet zonder de fundering eerst te hebben aangelegd.

Dit is een belangrijke voor iedereen die stottert, en opzoek is naar vloeiend spreken. Vloeiend willen spreken, het ergens beter in willen worden, is in die zin een tocht naar boven, een ladder die je tree voor tree beklimt.

Wie spreekwoordelijk hoge hoogtes wil behalen, zal zich moeten wortelen in de diepste dieptes. Kinderen in hun ontwikkeling gaan ook eerst lopen en dan pas praten. Die benen en voeten moeten eerst!

Jouw benen en voeten zijn de fundering waarop je jouw huis bouwt, in gegronde zekerheid. Ontspannen spreken, vol vertrouwen en zelfverzekerd zijn komt voort uit het écht ervaren van de stevige grond onder je.

Hoe meer je dit gaat voelen, des te meer het gevoel komt dat je nooit meer zult omvallen, wát er ook gebeurt. Dát, in tegenstelling tot het denken, is het echte zelfvertrouwen waar we aan kunnen werken wat voor het écht vloeiend spreken gaat zorgen.

Hille

 

 

Leestijd: 2 minuten

Daar waar je stottert ligt je grootste schat begraven

“Daar waar je struikelt ligt je grootste schat begraven”, waar deze quote vandaan komt, dat weet ik niet. Maar als we ‘m op stotteren toepassen dan is het een schot in de roos, vind je ook niet?!

Daar waar je stottert ligt je grootste schat begraven. Dat is zo, omdat stotteren aangeeft dat er ergens nog iets niet lekker loopt, net als struikelen dat doet.

Stotteren verschilt per situatie.

We stotteren op bepaalde woorden, in bepaalde situaties, of in bepaalde periodes, en dat noemen we situationeel stotteren: het spreken verschilt per situatie.

In de ene situatie lukt het spreken beter dan in de ander. Soms zijn er situaties waarin er zelfs vrijwel geen stotteren is!

Daarom zeggen we ook dat je al een vloeiende spreker bent, maar het lukt nog niet altijd omdat er nog iets in de weg zit. Wat dat iets dan is, dát kun je onderzoeken.

Zoek naar de waarom.

Als je goed oplet, dan zul je vanzelf wat patronen voorbij zien komen. En welk patroon het dan ook maar is, er zit altijd wel een reden achter verscholen.

Wie wat graaft kan vervolgens best snel de reden vinden, je moet er een beetje voor openstaan en soms wat verder durven denken dan dat een bepaalde klinker moeilijk is uit te spreken.

De reden vinden, de waarom, leidt tot inzicht en alleen dat inzicht kan al bevrijdend werken. Daarnaast maakt het begrijpen het makkelijker om te blijven oefenen, dan weet je waar je het voor doet.

Binnen het loslaten van stotteren is het dus ook belangrijk om jouw eigen patronen te onderzoeken, op de wáárom je op dat specifieke punt struikelt.

Want daar waar je struikelt, daar vind je de oplossing, en dus ook direct de grootste schat: vrij zijn van stotteren.

Geef niet op.

Er zijn zoveel redenen waarom het vloeiende spreken niet zomaar wil vlotten, in het proces van loslaten kan jouw weg nog versperd worden door blokkades waarvan je nu nog geen weet hebt.

Als het dan dus even tegenzit, stop dan niet met graven, stop dan niet met oefenen, maar ga rustig verder en moedig voorwaarts. Dan kom je er ‘vanzelf’.

Blijf doorgaan.

Maar wat ook gezegd moet worden is dat je óók maar beter kunt blijven graven op het moment dat het beter lijkt te gaan, het komt namelijk nog wel eens voor dat iemand juist dan stopt met oefenen.

Wat ‘ie echter niet weet is dat de échte schat nog ligt te wachten, als hij of zij alleen nog maar wat dieper durft te graven. Of iemand dat zelf wil doen of met hulp, dat is de eigen keuze.

Maar als je terecht kunt bij iemand die jou daar in kan begeleiden, dan zou ik dat altijd aanraden. Mijn grootste doorbraken kwamen altijd van een soort mentorfiguur, die mij de juiste vragen stelde.

Hille

 

Leestijd: 5 minuten

De strijder en de koning: de twee wegen naar vloeiend spreken.

Er bestaan twee wegen die leiden naar vloeiend spreken. De eerste is die van het je best doen om van het stotteren af te komen. De tweede is die van het je niet langer inspannen om vloeiend te spreken.

Het eerste pad is die van de strijder, het tweede pad die van de koning. Dit is natuurlijk beeldspraak, let daar even op en neem het niet te letterlijk. Toch kun je jezelf straks eens afvragen welk pad jij wilt bewandelen.

Het pad van de strijder.

Dat eerste pad van de strijder is er een waarop iemand met zwaard en strijdwagen de vijand tegemoet gaat. Onderweg is deze strijder continue alert op dreiging, dat moet wel want gevaar kan elk moment de kop opsteken.

Hij loopt op zijn tenen, zo voorzichtig mogelijk, want elk slippertje is hem fataal. Ondertussen moet er gevochten worden voor elke centimeter aan winst, terwijl de overwinning nog lang niet in zicht is. Tot rust komen zit er voor hem niet in.

Het is een tocht door loopgraven, een uitputtingsslag en een onzeker leven. Gevaarlijke plekken worden vermeden en er heerst een wantrouwen naar iedereen toe, want iedereen kan een vijand zijn.

Daarom moet alles tot in detail gecontroleerd worden, want zelfs na het behalen van een overwinning bestaat de kans dat er toch weer een tegenstander opstaat om de zogenaamde vrede onderuit te halen.

Het pad van de koning.

Dat tweede pad, die van de koning, is er een waarop iemand al plaats heeft genomen op de troon, en het meest ontspannen leven leeft van iedereen. Nogmaals, dit is beeldspraak.

De koning is de strijd ontstegen, heeft de loopgraven achter zich gelaten en bewandelt nu het Koninklijke Pad. In tegenstelling tot die van de strijder, is dit het pad van de ontspannen houding.

De koning heeft de vrede in zichzelf gevonden, waardoor het hele koninkrijk in vrede leeft. Hij hoeft niet langer uit angst steeds over zijn schouders te kijken, lettend op gevaar. Nee, de rust is er gewoon.

En omdat de rust en vrede er is, valt het moeten controleren weg. Waar de strijder leeft in een verscheurde wereld, leeft de koning in harmonie met zowel zichzelf als alles om hem heen. Wat zou hem nog kunnen deren? Helemaal niets!

Hetzelfde resultaat, maar…

Er is een heel groot verschil. De strijder kan vloeiend spreken behalen, maar blijft voorgoed in strijd met stotteren. Dat is zijn lot. Rusten is voor hem geen optie, ontspannen kan hij niet, want de controle over het vloeiende spreken moet behouden blijven. Een slippertje en het is weer mis!

De koning daarentegen is de rust zelve, is de zelfverzekerdheid zelve, is het vertrouwen zelve, is de vrede zelve en is de harmonie zelve. Daardoor is hij de vloeiende spreker, en kan hij onder geen enkele omstandigheid omvallen omdat zijn koninkrijk staat als een huis. Niets kan hem doen omvallen.

Beide behalen aan de buitenkant hetzelfde resultaat, maar de innerlijke belevingswereld is van een totaal andere orde. Je zou haast zeggen dat de ene die van de hel is, en de andere van de hemel. De ene is die van het drinken van slootwater, en de andere die van het nuttigen van de allerhoogste kwaliteit honing.

Een waarheid als een koe.

Vrijwel iedereen die stottert begint als die vechter op het strijderspad, en dat komt omdat het ons zo wordt verteld. We denken dat iets beter lukt als we daar ons best voor doen, er de schouders onder zetten, maar dat hebben we ons dan vooral mooi laten aanpraten.

Als er iets is dat een waarheid is als een koe, dan is het wel dat het spreken beter gaat zodra we er niet ons best voor doen, waardoor het meer ontspannen en spontaner kan stromen. Gaan we vechten, dan verkrampen we de boel en stokt de stroom, we gaan stotteren.

Het is dan maar welke weg je wilt bewandelen, de ene is ook niet perse leuker dan de ander. Voor mij is loslaten het heerlijkste wat er is, maar iets overwinnen geeft sommige anderen zo’n kick dat ze er verslaafd aan raken en er niet aan moeten denken het strijden los te laten.

Het kennen van beide werelden.

Een strijder kent alleen zijn oorlogswereld, weet niets van die van de koning en kan er zich ook geen voorstelling van maken. Sterker nog, als hij de koning tegenkomt zal hij hem proberen te overtuigen weer terug te komen naar het drinken van slootwater!

De koning kent echter beide werelden, ook hij begon als strijder maar stopte daar niet: hij ging door met ontwikkelen. En omdat hij beide werelden kent is hij onder geen enkel geding over te halen om terug te keren. Geen omgeving kan hem meer misleiden en meesleuren, terug naar de duistere dieptes.

De koning is onbeweegbaar, zijn geloof onwrikbaar. Maar niet vanuit controle, niet door de eremedailles die hem zijn opgespeld waarin hij een valse zekerheid vindt, maar vanuit een oervertrouwen dat diep in de aarde geworteld is. Zijn koninkrijk is onverwoestbaar.

De transitie in het stotteren.

Langzaam maar zeker gaan we van vechten naar vrede, van overleven naar leven, van strijden tegen het stotteren naar het loslaten daarvan.

Loslaten is het pad van ontspanning, spontaniteit en de werkelijke rust. Het is het pad van gezondheid, het werkelijke genieten en het echte vloeiende spreken.

Het is natuurlijk zo dat elke overgang ietwat ongemakkelijk en gek aanvoelt, we zijn het immers niet gewend. Daar ademen we dan maar doorheen, en we lopen rustig met goede moed verder. Wie eenmaal proefde van de honing wil niets anders meer en blijft zich oefenen in loslaten.

Het Koninklijke Pad.

Meer en meer mensen betreden dit ‘Koninklijke Pad’. Het is niet het pad waarmee je jezelf op een voetstuk plaatst, of om mee op de borst te slaan, maar voor een transformatie waarin diepe rust en vrede gevonden kan worden.

Het is wel duidelijk dat niet iedereen nou staat te popelen om het strijden op te geven, dat is allemaal prima want zo heeft iedereen zijn eigen moment. Of helemaal niet, maar dan misschien in een volgend leven!

Wie er wel klaar voor is staat aan de vooravond van een nieuwe vorm van spreken en leven, hij of zij staat voor de poort van een totaal nieuwe dimensie, waar geen juiste woorden voor te vinden zijn: alleen proeven doet geloven.

Het is het pad dat je kiest dat het grote verschil gaat maken. Laten we eerlijk zijn, vechten is ook lekker! Maar lang niet zo heerlijk als loslaten. Je kiest zelf het pad dat je gaat, maar weet dat de keus voor het loslaten er elk moment van de dag is, altijd, en er blijft liggen totdat je er klaar voor bent.

Hille

 

 

Kijktijd: 7 minuten

Een simpele ademhalingsoefening tegen stotteren

stotteren stottertherapie ademhalingsoefening

Leren ademen is één van de belangrijkste dingen die iemand tegen het stotteren kan gaan doen. Goed ademen is simpel en effectief, maar men moet er wel voor oefenen.

Tegen de tijd dat iemand is opgegroeid en nog steeds stottert als volwassene, zitten er al vele verkrampingen in de weg van het ademen in de bekkenbodem: de bekkenademhaling.

De oefening die je ontvangt in deze video over stotteren geeft je de eerste stap richting de juiste ademhaling om stotteren daadwerkelijk los te kunnen laten.

Wanneer de persoon die stottert weer op deze manier leert ademen kan hij of zij spanningen, verkrampingen, pijntjes, vermoeidheid, emoties en zélfs gedachten gaan loslaten.

Door middel van het goede ademen wordt iemand meer ontspannen, rustiger, meer gefocust, spontaner, vrijer en zelfverzekerder – alles wat er nodig is om vloeiend te kunnen spreken.

ABONNEER OP ONS YOUTUBE KANAAL.

Hille Stellingwerf is de mede-oprichter van Broca Brothers. De stottertherapie van de twee broers kreeg al veel media aandacht waardoor ze langzaam maar zeker uitgroeien tot de meest vooraanstaande stottercoaches van Nederland.

Stotterend vanaf zijn 5e, groeide Hille op met heftig hoofdschuddende blokkades en enorm veel schaamte rondom zijn spreken en expressiviteit. Stottertherapie en logopedie mochten niet baten en dus zag hij geen andere mogelijkheid dan zelf het heft in handen nemen en met zijn stotteren aan de slag te gaan.

Zo werd er door een jarenlange zoektocht een eigen stottertherapie gevormd. Een methode die de hele mens benadert en stotteren niet langer behandelt als een spraakprobleem.

Broca Brothers is de stottertherapie van de toekomst. Met als insteek niet langer te vechten tegen stotteren, maar het met de juiste coaching te leren loslaten. Dit is de makkelijkste weg uit het stotteren.

LIVE EVENTS:

Open Workshop
Broca Brothers Bootcamp

COACHINGSTRAJECTEN:

Groepcoaching
Persoonlijke Stottercoaching

SOCIAL MEDIA:

Facebook
Instagram
YouTube NL
YouTube ENG
LinkedIn
Website

 

Over De Bootcamp

De ervaring van Sandra

Het was een fijne dag, mij gaf de dag een bevestiging dat ik op de goede weg zit om me vrij te voelen. Dat het niet een kwestie is van vechten tegen stotteren, of trucjes verzinnen om zo goed mogelijk met het stotteren om te gaan. Het gaat er om dat je het stotteren loslaat. Dat het oké is om te stotteren, het stotteren mag er zijn. En dat je al een vloeiende spreker bent. Daarnaast was het waardevol om ervaringen uit te wisselen met andere stotteraars. Kortom, een aanrader!
Sandra
Kom ook naar de Bootcamp »
Leestijd: 5 minuten

De zoektocht naar een stottervrij leven is niet de zoektocht naar een stottervrij leven

waar zijn we dan naar opzoek als het niet om stotteren gaat

De reden dat we niet willen stotteren is naar mijns inziens een hele andere dan dat de meesten denken – een veel mysterieuzere reden. Een van de redenen waarom spreektechnieken niet werken. Een van de redenen waarom we een innerlijke onrust blijven ervaren totdat we daadwerkelijk vrij zijn van stotteren. Deze reden vertelt ons iets over de manier waarop we stotteren zouden moeten benaderen zodat stottertherapie echt succesvol kan worden. In deze blog vertel ik je daarover – voor jou om over na te denken. En als je klaar bent met lezen, hoor ik graag wat jij er van vindt.

Het onvrije gevoel van stotteren?

Van de mensen die tegenover ons in de stoel zitten stotteren sommigen helemaal niet zo erg. Bij heftig stotteren is het helder waarom iemand hulp zoekt, maar bij deze groep is dat toch even anders. Want in principe is er niet heel veel aan de hand – toch? Nou toch wel. Want ondanks het aardig vloeiende spreken – waarmee je je leven prima door zou kunnen komen – voelen ze dat ze nog niet vrij zijn.

Voor het gevoel bestaan er geen gradaties – het is zwart-wit: je bent vrij om te zeggen wat je wilt zeggen of je bent het niet. Het maakt daarom vrijwel niet uit in welke mate iemand stottert. Het onvrije gevoel daarvan weegt bij iedereen – heftig blokkerend of licht haperend – net zo zwaar. En zolang dit gevoel er is wil men er iets aan doen.

De vraag is echter of dit onvrije gevoel wel met stotteren te maken heeft. Sommigen spreken immers al behoorlijk vloeiend en tóch is het niet goed genoeg. Zonder er bij na te denken zullen velen volmondig “ja” zeggen op de stelling dat het met stotteren te maken heeft. Maar ik ben daar niet zo zeker van.

Iedereen gooit de spreektechniek zomaar weg

De spreektechniek. Al jaren bewijst hij zijn kracht. In enkele dagen tijd kan het heftige blokkades omtoveren tot vloeiend spreken. Op magische wijze verandert het een stotteraar pardoes in een vloeiende spreker, iets waar de persoon die stottert misschien wel decennia lang naar heeft verlangd.

Toch wordt de spreektechniek door de meesten vrijwel direct na zo’n ‘succesvolle’ stottertherapie weggegooid. Al snel wordt er niet meer naar omgekeken. Dit is erg opmerkelijk omdat er geen makkelijkere manier om vloeiend te spreken bestaat dan deze. Zelfs ik kon weer telefoneren, wat daarvoor mijn grootste nachtmerrie was. Maar ook ik gooide de techniek weg.

“Aaaaals iiiiiik zooo praaaat dan kaan iiiiik de heeeele daaag vlooeeeieeend spreeeeken.”  Zo zitten ze regelmatig voor ons. “Nou klaar!” antwoorden wij dan, “wat is dan nog het probleem?” “Zo wil ik niet praten” zeggen ze dan. Dus ook al kun je fantastisch vloeiend spreken op die manier, toch wil je het niet? Het is tegelijkertijd zowel absurd als helder: het gaat je niet om vloeiend spreken, je zoekt iets anders.

De frustratie van elke stottertherapeut(e)

Het moet zeer frustrerend zijn voor de stottertherapeuten die werken met spreektechnieken. Waarom stoppen hun cursisten steeds met de techniek, ondanks dat het zo goed ging? Ze zullen hen wel door elkaar heen willen schudden en roepen: “waar ben jij in Godsnaam mee bezig!”

Ik zal je vertellen waar ze mee bezig zijn en onthoud deze woorden goed. Alleen vloeiend spreken kan jouw dorst niet lessen. Lees die zin nog maar een keer. Je zult nu wel denken dat vloeiend spreken jouw dorst wél zal lessen. Ga dan maar met spreektechniek praten. Dan zeg jij weer “nee, dat wil ik niet” en dat snap ik.

Stotteren is een dingetje, maar een truc voor vloeiend spreken is net zo goed een dingetje. We willen af van het stotteren, maar niet ten koste van onze spontaniteit. We zijn niet opzoek naar alleen maar vloeiend spreken, maar opzoek naar het gevoel dat te maken heeft met onderwerpen als spontaniteit en jezelf kunnen zijn.

frustratie van elke stottertherapie

* Een gefrustreerde stottertherapeute: weer een cursist
die de spreektechniek in de prullenbak gooit.

De zoektocht naar een stottervrij leven is niet de zoektocht naar een stottervrij leven

Spontaniteit – dit moet je begrijpen – bezitten we allemaal van nature. Als kind waren we dit van onszelf. Spontaniteit is ons aangeboren. Het is wat we waren – en in principe nog steeds zijn. Hoewel het vaak ver weggestopt is. Vrijheid bezitten we ook van nature. Net als zelfvertrouwen. Dit is wie we werkelijk zijn maar wat we zijn vergeten naarmate we ouder werden.

Onze moeder – kleuterjuf – bevestigt dit. Hoe ouder kinderen worden hoe meer ‘het systeem’ ze te pakken krijgt. Als de jaren vorderen worden kinderen stugger, grijzer, de kleur verdwijnt. Het natuurlijke, het levendige gaat verloren, en hun ogen verstarren – totdat het totaal saaie, robotachtige volwassenen zijn geworden die zich niets meer van hun oorspronkelijke levensvreugde kunnen herinneren.

Kinderen weten niet wat zij missen. Het is ze aangeboren. Het is gewoon een simpel gegeven van het leven. Ze hebben er niets voor hoeven doen. Maar als het er niet meer is, ja, dan ga je er naar verlangen. Dan word je verdrietig, dan krijg je heimwee en uit die heimwee ontstaat de zoektocht terug naar huis: terug naar wie jij ooit was. Dit is waar we met z’n allen naar zoeken.

De Stottertherapie van de toekomst

Columbus zocht het en stuitte op Amerika. Amerika zocht het en landde op de maan. Stotteraars zochten het en vonden de spreektechniek. Maar geen van deze dingen kan een mens werkelijk verzadigen. Want vrijheid is geen uiterlijk verschijnsel. Het is niet te vinden in de buitenwereld. Wie denkt van wel zal blijven zoeken. Dan zul je van stottertherapie naar stottertherapie gaan maar de oplossing ga je niet vinden.

Vrijheid, spontaniteit en vloeiend spreken zijn innerlijke verschijnselen. Je hebt deze dingen al. Sterker nog, je bént ze al: nu moet je jezelf dat nog realiseren. Daarom doen we loslaat oefeningen zodat jij dat wat in de weg zit van jouw ware vloeiende zelf verdwijnt, waardoor het vloeiende spreken kan gaan stromen.

“Wordt wie je bent!” riep Nietzsche al en zo is het en daar zou elke stottertherapie haar cursisten mee moeten helpen: worden wie ze al zijn – vrije, spontane en vloeiende mensen. De stottertherapie van de toekomst helpt wat mij betreft de mensen hun oorspronkelijke vrijheid terug te vinden. Want hoe vrijer een mens wordt, hoe vloeiender ‘ie zal gaan spreken.

Heel soms, bij echt heftige gevallen, bied ik wel eens een spreektechniek aan. Het zou een handige opstap voor ze kunnen zijn. Maar dan zeggen ze nee. Naast die twee keer dat dit is gebeurd ben ik nog niemand tegen gekomen die een spreektechniek nodig had. Wat er voor 99% van de mensen nodig is zijn loslaat-oefeningen zodat er meer en meer rust, vrijheid, ontspannenheid en spontaniteit hervonden kan worden.

Laat me dan nu weten hoe jij hier over denkt.

Hille


Check ook:

Word weer als een kind – Youtube

Hoe je stopt met stotteren zonder je spontaniteit te verliezen – Youtube

Van nature ben je al vloeiend – Instagram

 

Kijktijd: 6 minuten

Waarom je nu moet beginnen met werken aan je stotteren

werken aan je stotteren stottertherapie

Word “king of the world”.

Stotteren is een zegen, dat hebben we wel eens eerder gezegd. Misschien vraag je je af waarom we zulke uitspraken maken, omdat stotteren je behoorlijk in de weg zit. Stotteren is een zegen omdat het je werken aan het stotteren brengt en dat is nóg mooier.

Laat ik er nog een schepje bovenop doen: werken aan je stotteren is het meest goddelijke geschenk dat jij je ooit hebt kunnen wensen. Velen denken van niet, maar toch is het zo. Omdat degene die werkt aan zijn of haar stotteren zal ontdekken dat het licht van de dingen die je er voor terugkrijgt vloeiend spreken simpelweg zal doen verbleken.

Rustiger. Sterker. Gezonder. Daadkrachtiger. Assertiever. Zekerder van je eigen zaak. Uitgeruster. Geconcentreerder. Gevatter. Intelligenter. Wijzer. Vrediger. Spontaner. Expressiever. Losser. Vrijer. Beweeglijker. Natuurlijker. Liefdevoller. Meer jezelf.

Het totale leven wordt bevredigender. Doe een assertiviteitstraining en je wordt wat assertiever. Werk aan je stotteren en je krijgt alles waar je hart naar verlangt.

Vroeger was ik altijd een dromer. Studeren lukte me niet omdat ik informatie gewoon niet kon onthouden. Het voelde alsof mijn brein was afgesloten. Een eigen richting geven aan mijn leven lukte me niet omdat ik me steeds liet meeslepen door wat anderen zeiden wat goed zou zijn voor me. Leuke vrouwen aanspreken en hun interesse wekken lukte me niet omdat ik niet wist wie ik zelf was en geen leiding durfde te nemen.

Vroeger was ik een gehersenspoeld watje. Iemand die de regeltjes probeerde op te volgen. Iemand die niet teveel wou opvallen omdat ‘ie dacht dat er anders vervelende dingen zouden gebeuren. Ik liep als een zombie door het leven.

Vroeger zat ik met de beperkende overtuigingen over stotteren en mezelf. Ik zat met de emotionele wonden die ik met me mee droeg omdat ik gepest, uitgelachen en vernederd ben – niet alleen door mijn stotteren. Vroeger was ik vergeten wie ik daadwerkelijk was.

Gelukkig had ik ook wat rebelsheid in mij en kon ik niet zo blijven leven. Toen ik aan mijn eigen stotteren ging werken ontdekte ik de waarheid over stotteren.

Wie werkt aan zijn stotteren gaat van leven in reactie naar een leven in actie. Hij of zij gaat op pad met een plan, een doel, een missie. Die missie is het helen van de wonden, het afschudden van de beperkende overtuigingen en het loslaten van de vastgehouden verkrampingen zodat je meer en meer van je werkelijke persoonlijkheid ontdekt.

Iedereen om je heen zal blijven rondrennen, opzoek naar vluchtig succes en oppervlakkige genieterijen. Laat ze maar hun ding doen en pak het stotteren op.

Want de persoon die werkt aan zijn stotteren komt meer en meer met beide benen op de grond te staan, wordt kalmer, ontwikkelt geduld en cultiveert een diepe tevredenheid die van binnenuit opwelt en uitstraalt in alles wat hij of zij doet en naar iedereen daar omheen.

Iemand die werkt aan zijn of haar stotteren ontdekt wie hij of zij werkelijk is en hoe het leven daadwerkelijk geleefd hoort te worden. Het is het pad naar je ware zelf, naar ware liefde, naar echte connectie met jezelf en anderen. Het is het pad naar eigenwaarde en zelfrespect. Het is het pad van de mens die het gewone ontstijgt en buitengewoon wordt.

Werken aan je stotteren is het pad naar volwassenheid, man-zijn, vrouw-zijn, één zijn met elkaar en dus vrede op aarde. Vloeiend spreken is máár een bijproduct – de kers op de taart. Ik zou maar gewoon beginnen en niet opgeven als het even moeilijk wordt.

Hille uit.

ABONNEER OP ONS YOUTUBE KANAAL.

Hille Stellingwerf is de mede-oprichter van Broca Brothers. De stottertherapie van de twee broers kreeg al veel media aandacht waardoor ze langzaam maar zeker uitgroeien tot de meest vooraanstaande stottercoaches van Nederland.

Stotterend vanaf zijn 5e, groeide Hille op met heftig hoofdschuddende blokkades en enorm veel schaamte rondom zijn spreken en expressiviteit. Stottertherapie en logopedie mochten niet baten en dus zag hij geen andere mogelijkheid dan zelf het heft in handen nemen en met zijn stotteren aan de slag te gaan.

Zo werd er door een jarenlange zoektocht een eigen stottertherapie gevormd. Een methode die de hele mens benadert en stotteren niet langer behandelt als een spraakprobleem.

Broca Brothers is de stottertherapie van de toekomst. Met als insteek niet langer te vechten tegen stotteren, maar het met de juiste coaching te leren loslaten. Dit is de makkelijkste weg uit het stotteren.

LIVE EVENTS:

Open Workshop
Broca Brothers Bootcamp

COACHINGSTRAJECTEN:

Groepcoaching
Persoonlijke Stottercoaching

SOCIAL MEDIA:

Facebook
Instagram
YouTube NL
YouTube ENG
LinkedIn
Website

 

Leestijd 2 minuten

Stap Op De Weg Van Stotteren Loslaten

loslaten stotteren

Een jongeman zat voor me terwijl hij vertelde klaar te zijn met het acceptabele spreken van dit moment – hij wou verder met het werken aan zijn stotteren.

Stottertherapie bracht hem tot een bepaalde hoogte, het was al stukken beter zei hij. Het brengt veel mensen ook tot op een zekere hoogte – soms zelfs tot een acceptabele.

Toch wou de jongeman, na al die jaren, voorbij dit niveau. Want het acceptabele is leuk, tenminste, voor zolang het spreken loopt zoals jij wilt dat het loopt natuurlijk.

Stotteren komt te snel terug

Als er dan iets onverwachts gebeurt, is het stotteren snel terug: een nieuwe baan, je eerste kerstdiner bij de schoonouders, een aankomend tentamen of in een ruimte zijn met allemaal onbekende mensen haalt het spreken dat je zo zorgvuldig had opgebouwd gemakkelijk weer onderuit – te gemakkelijk.

Waarom zo gemakkelijk? Omdat acceptabel spreken een flinterdunne scheidingslijn tussen stotteren en vloeiend spreken heeft: als alles soepel verloopt zit je in het vloeiend spreken, maar met kleine tegenslagen of wat vermoeidheid kom je alweer snel onder deze lijn en dus in het stotteren terecht.

‘Iedereen heeft dat toch?’ 

Het is vergelijkbaar met de griep: iedereen in Nederland wordt elk jaar maar ziek en vindt dit acceptabel. Waarom vinden we dit acceptabel? Omdat het iedereen overkomt en we ons daardoor niet beseffen dat deze jaarlijkse griepepidemie nergens voor nodig is.

Wij zouden niet elk jaar ziek hoeven worden als de herfst of winter weer om de hoek komt kijken, net zo min zouden we steeds moeten gaan stotteren als het leven ons iets onverwachts voorschotelt.

Door de flinterdunne scheidingslijn tussen stotteren en vloeiend spreken verliezen we de grond onder onze voeten te snel en raken we keer op keer verstrikt in een paniekerig denken en doen.

Waarom doen we onszelf dit aan? Omdat het acceptabel is: het is normaal geworden waardoor bijna iedereen is vergeten dat er veel meer mogelijk is en er niemand is die ons dat kan vertellen – tot nu dan.

Het werkelijke spreken

Net als de jongeman ben ik er ook voor om voorbij het acceptabele te gaan, om niet langer naar de restjes te grijpen maar daadwerkelijk van het leven te gaan genieten zoals het – naar mijn mening – altijd al de bedoeling is geweest.

Onderhuids borrelt er bij veel mensen namelijk iets dat doet vermoeden dat de huidige situatie niet strookt met hoe het zou kunnen zijn. Het leven nu klopt niet met het potentieel van wat er vermoedelijk mogelijk is.

Dat vermoeden is helemaal juist: want wat de meesten nu leven noemen, is niet het werkelijke leven. Wat stottertherapieën spreken noemen, met hun trucs en technieken, is niet het werkelijke spreken.

De weg van spontaniteit, vrijheid en authenticiteit

Het werkelijke spreken komt vanuit spontaniteit, vrijheid en authenticiteit. Dat is de weg van de Broca Brothers. En de oefening? Loslaten.

Niet langer tegen het stotteren opboksen en het gevecht aangaan, maar juist de andere kant oplopen omdat we inzien dat we jarenlang de verkeerde kant op hebben gerend: loslaten is de weg.

Loslaten van datgene dat in de weg zit van ons vloeiende spreken, van datgene dat niet in ons thuishoort: spanningen, verkrampingen, emoties en zelfs gedachtes. Eigenlijk kun je alles loslaten waardoor je de blokkades opheft zodat het vloeiende spreken weer kan stromen.

Er bestaat een manier van spreken voorbij het acceptabele. Een manier van spreken die ons los en natuurlijk doet laten voelen.

Wat je ook doet, stap op de weg van het loslaten want daar ligt de oplossing. Daar ligt de oplossing voor vloeiend spreken, maar niet zomaar vloeiend spreken: spreken in vrijheid, spreken met plezier en spreken zoals jij daadwerkelijk bent.

Hille