Richting de oorzaak van stotteren | OB 03-11-19

Zo! Eindelijk weer eens een nieuwe video, en wat voor een. Van de Open Bijeenkomst van afgelopen november. Van alles kwam voorbij, zoals de oorzaak van stotteren, hoe die oorzaak valt op te lossen en wat je vervolgens te doen staat om meer en meer vloeiend te spreken. Benieuwd naar meer? Kom zelf ook eens langs!

Leestijd: 2 minuten

Observeer Jouw Stotteren

Hoe meer je leert loslaten, hoe meer alles op rolletjes komt te lopen. Het is de controle van het denkende, willende en emotionele ‘ik’ dat de blokkades des sprekens opwerpt.

Dat dit zo is weten wij, mensen die stotteren, als geen ander. Want wie kent niet die momenten waarop het spreken helemaal vanzelf lijkt  te gaan? Die momenten waarop je jezelf soms verbaast over hoe makkelijk het is?

Maar je zou niet de enige zijn bij wie het denkende-ik direct weer de kop opsteekt, om met listige woorden te worden verleid, om niets van dat wat zonet gebeurde te geloven: “dat was toeval!”, “dat ben ik niet!”,  “puur geluk!”

Maar wees waakzaam, vang elke gedachte en laat ze weer wegwaaien. Maak van je hoofd geen verzamelkist van al die gedachten, interpretaties en voorstellingen, want ze leiden je weg van hoe het écht met stotteren zit.

Want in werkelijkheid laten die momenten jou zien dat het vloeiende spreken er al zit. En ze geven aan waar je naar zou moeten kijken om werkelijk iets aan het stotteren te doen.

Wanneer het controleren, het forceren, het inzetten en willen-vloeiend-spreken afwezig is, ja, dan gaat het spreken stromen, vanzelf. Daar hoeven wij in die zin niets voor te doen. Vloeiend spreken is een niet-doen.

Onderzoek jezelf daarom naar de manieren waarop jij nog je best doet om vloeiend te spreken. En als je dan jezelf vangt op zo’n moment waarin je merkt dat je nog ‘probeert’, laat je oordeel daarover dan ook maar varen.

Laat het juist toe, observeer het, bekijk het van alle kanten, rationeel, rustig. Durf het stotteren, de emoties en gedachten op kalme wijze te benaderen, en creëer op die manier meer en meer afstand tussen jezelf en die dingen.

Doe dat en ze verliezen hun kracht, omdat je gaat zien wat het precies is dat bij jou het stotteren nog in stand houdt. En als je het ziet kan het loslaten beginnen, en zo ontwikkelt zich vanzelf de weg uit het stotteren.

Hille


KOM JE OOK NAAR DE OPEN BIJEENKOMST? BEKIJK ’T HIER.

 

Leestijd: 2 minuten

Het Spontane Spreken Terughalen – Speech Is A River Vertaald Door Stotter inSight

Zodra we gaan nadenken over ons spreken, gaan we stotteren. Zo is het ook met woorden op een papier zetten, zodra je daar teveel over na gaat denken krijg je de zogenaamde writers block. Deze writers block en spraakblokkades verschillen niet zoveel van elkaar.

Spontaan woorden op papier zetten, of spontaan woorden uiten, beide kennen ze de overeenkomst dat er geen gedachten tussenkomen. Spontaan handelen of spreken zonder tussenkomst van het denkende-ik resulteert in spontane, vrije en vloeiende bewegingen.

Eigenlijk komt vloeiend spreken neer op dit: vertrouwen dat het goedkomt. Dat je niet langer elk woord van te voren hoeft te bedenken. Sterker nog, dat je vaak niets hoeft voor te bereiden maar moet durven vertrouwen op intuïtie en dat je de juiste dingen op het juiste moment zult zeggen.

Ja maar dat is een potje eng zeg! Niet van te voren plannen, niet weten wat er gebeuren gaat, niet de controle hebben omdat je niet langer het stuur bewust in handen hebt. Het ego-denken loslaten, dat is niet zomaar iets waar we graag aan beginnen.

Toch kan ik je vertellen dat ík het niet ben die het is die vloeiend spreekt. Er is bij mij niemand die vloeiend spreekt. Wat bedoel ik daarmee? Dat ik zelf niets doe om vloeiend te spreken. Dat vloeiend spreken vanzelf gebeurt. En dat, zodra ik me er wel mee bemoei mijn spreken blokkeert.

Soms moet je even nadenken voordat je iets zegt, dat is prima. Voor de rest gaat vloeiend spreken vanzelf. Het is vanzelfsprekend. Het is natuurlijk. En dus is het de opdracht om het te laten stromen zoals het van nature wil. Het loslaten van dat wat de natuurlijke stroom van vloeiend spreken blokkeert is de oplossing.

Een trouwe volger van Broca Brothers stuurde ons een e-mail, of wij het boek Speech Is A River ook kennen. Wij kennen dit boek, misschien niet woord voor woord, maar het beschrijft de manier waarop wij naar stotteren kijken aardig nauwkeurig.

Op dit moment is dit boek van Ruth Mead voor een deel vertaald naar het Nederlands door Stotter inSight. Een knap en nuttig staaltje werk, en wellicht een must read voor iedereen die zoekende is naar een oplossing voor zijn of haar stotteren.

Lees het eerste deel van Speech Is A River, geschreven door Ruth Mead, vertaald door Stotter Insight, hier. Wie weet kan dit boek het inzicht leveren dat je op dit moment nodig hebt. Laat ons weten wat je er van vond, en vooral of je het ermee eens of oneens bent.

Hille


Kom je ook naar de Open Bijeenkomst? Bekijk ‘t hier.

 

Leestijd: 1 minuut

Negatief denken aan stotteren. Wat doe je eraan?

“Wat is het beste om te doen wanneer je negatief aan stotteren denkt? Bijvoorbeeld wanneer je iets aan het doen bent en opeens een negatieve gedachte naar boven komt. Hoe gaan jullie daar mee om?”

Antwoord.

Gedachten, zowel negatief als positief kunnen we maar het beste zo snel mogelijk weer rustig loslaten, beide trekken ons namelijk teveel het hoofd in. Blijven we er te lang in hangen dan beleven we de wereld al snel weer vanuit ons hoofd en verliezen we het contact met wie we in wezen zijn: vloeiende sprekers.

Ook het zogenaamde ombuigen van negatieve gedachten met positieve, is een weinig vruchtbare bezigheid en kun je het best maar gewoon laten. Waarom? Omdat je dan het probleem probeert aan te pakken met hetzelfde als dat wat het probleem veroorzaakt.

Met oefeningen kunnen we leren om ons uit het hoofd te laten afdalen naar beneden, de bekkenbodem in. Wie dit kan wordt niet langer beïnvloed door het denkende-, emotionele- en willende-ik, ook wel eens het ego genoemd, en kan dus gewoon zichzelf Zijn.

Door het oefenen van het jezelf loslaten uit je denkende-ik word je steeds vrijer in je doen en laten omdat het denken er niet langer tussenkomt. Dan kun je ontspannen, spontaan en oprecht reageren op de situatie die voorhanden is. Met als gevolg dat het dan ook nog eens vloeiend gebeurt.

Hille

Heb jij ook een vraag over stotteren? Stel ‘m dan hier of in een reactie onderaan deze blog.

Tip: kom naar de Open Bijeenkomst en ontdek het loslaten van stotteren zelf, gratis en voor niets.

 

Leestijd: 4 minuten

Stoppen met stotteren: waar begin je?

Een goed begin is het halve werk zeggen ze dan. Dat is ook zo. Daarom gaan we nu eens kijken naar waar mensen die stotteren over het algemeen het beste kunnen beginnen. Dit is natuurlijk voor iedereen verschillend, maar er is wel een soort van gemiddelde waar te nemen én ik houd het simpel. Ook vind je wat links naar meer informatie en oefeningen in de tekst terug.

Zeg wat afspraken af.

Als je wat wilt doen aan je stotteren, begin dan gewoon bij het makkelijkste: ontspannen. Neem meer rust, ga uitslapen, zeg wat afspraken af en doe gewoon wat minder zodat je jezelf de ruimte geeft om bij te komen.

Zoveel mensen die stotteren geven aan dat het spreken veel beter gaat na een goed ontspannen vakantie te hebben gehad. Het moeten, willen en vechten kan dan even heerlijk losgelaten worden. Het helpt enorm.

Om dan niet steeds te hoeven wachten tot de zomervakantie op vloeiend spreken, kun je net zo goed altijd rekening houden met de wensen van je lichaam en jezelf goed in de gaten houden of je wel genoeg rust neemt.

Weten wat stotteren is.

Het is ook handig om in ieder geval enigszins te begrijpen hoe stotteren bij volwassenen in elkaar zit. In het kort, stotteren wordt veroorzaakt omdat we niet willen stotteren en we daardoor ons best gaan doen om het zoveel mogelijk te vermijden.

We zien stotteren als fout, en omdat we dat steevast volhouden leven we een leven in spanning en verkramping. Chronisch stotteren is zo bekeken chronisch gespannen zijn: we zitten constant in de vecht- en vluchtmodus en denken eruit te kunnen komen door meer te vechten of te vluchten.

Om wat aan het stotteren te doen kunnen we daarom maar beter niet méér ons best doen om vloeiend te spreken (of om niet te stotteren), maar juist mínder ons best doen. Wat minder streven en meer ontspannen is de basis van het loslaten van stotteren.

Ademen.

Als je wat afspraken hebt afgezegd en meer rust hebt ingepland, dan is het nu tijd om eens wat ademhalingsoefeningen te doen. Het internet staat er vol mee, velen vind ik maar niks maar het kan niet veel kwaad om ergens te beginnen.

Men ademt standaard te hoog in en niet helemaal uit. Te hoog inademen betekent het activeren van de vecht- en vluchtmodus. Niet helemaal uitademen betekent deze spanning ook nog eens vasthouden. Zo kom je er nooit vrij van.

Breng je de ademhaling naar de buik dan scheelt dat al enorm, later zou je eens kunnen kijken naar de bekkenademhaling voor de echte resultaten op de lange termijn. Mijn tip zou wel zijn om ademhalingsoefeningen te doen die rustig en zacht zijn, en die waar veel inzet voor nodig is te vermijden.

Gronden / aarden.

Het is maar net hoe je het wilt noemen, maar gronden of aarden komen er beide op neer dat je weer met beide benen op de grond komt te staan. Stevig in eigen schoenen staan, dat geeft een gevoel van vertrouwen. En we weten dat vertrouwen goed is voor vloeiend spreken.

Faalangst hangt ook nauw samen met stotteren, en die angst is er in principe omdat we het gevoel missen dat we ook fouten mógen maken. Er zijn maar weinig mensen die stotteren die van zichzelf ook mógen stotteren. Elke fout, zo voelt het, betekent een diepe val naar beneden en dat willen we niet.

Zo is faalangst een val-angst, de angst om te vallen. En deze angst is er omdat we het gevoel missen van een stevige grond onder ons, die ons opvangt zodra we een keertje uitglijden. Het voelt niet alsof iets ons zal opvangen als we een fout (bijvoorbeeld stotteren) maken.

Dit gebrek aan stevige grond onder onze voeten (gegrond zijn dus) resulteert in een enorm gebrek aan vertrouwen, in onszelf, in de mensen om ons heen en de wereld als geheel. Gronden moeten we allemaal, want door al die jaren stotteren is het ons veel te hoog komen te zitten.

Bij heftig stotteren.

Het vervolg verschilt natuurlijk per persoon, en per hoe heftig er gestotterd wordt. Als je erg in de knoei zit met blokkades, ga dan thuis eerst eens ontspannen tegen jezelf praten, of lees rustig en luidop voor uit een boek.

Ook kun je, om je spreken een beetje op gang te krijgen, met je vinger op je been tikken en in dat ritme meepraten. Ja, dat is een spreektechniek en zie het daarom als een opstapje om later de stap te kunnen maken naar ontspannen en spontaan spreken zónder trucs.

Als je echt heftig stottert moet je het jezelf zo makkelijk mogelijk maken, dat lijkt mij in ieder geval het beste. Dan is er echt niks mis met een spreektechniek, maar blijf er gewoon niet steken en ga door met je ontwikkeling.

Bij niet erg stotteren.

Als je niet zo erg stottert, dan zou je eens kunnen kijken naar het oefenen van natuurlijk spreekgedrag. Dat zijn een aantal punten die je helpen jouw natuurlijke spreken weer naar boven te krijgen.

Maar hier moet je wel ontspannen genoeg voor zijn, anders lukt het vaak toch niet of moet je er teveel moeite voor doen en dan verzamelt de spanning zich weer. Het spreken moet in principe gebeuren met gemak en spontaniteit. Als het vermoeit en verkrampt houd je er maar gewoon even mee op.

En verder.

Goed ontspannen, goed ademen en goed gronden hebben aardig wat tijd nodig, vergis je daar niet in. Er zijn maar weinig mensen die daar écht goed in zijn. Maar daar goed in worden door te oefenen verandert wel je spreken, en je leven.

Je wordt minder vatbaar voor stress, voor foutjes, voor schaamte, voor angst en zo zal het spreken vanzelf mee transformeren naar dat ontspannen, spontane en vrije spreken waar we zo vaak over praten.

Begin dus eerst maar hier, en duik daarna eens wat dieper het stotteren in. Want het is vaak wel zo dat er onbewust nog veel patronen zijn (zowel lichamelijk als psychologisch) die het vloeiende spreken nog blijven saboteren, totdat je ze in de gaten krijgt en ze leert loslaten met oefeningen.

Succes.

Hille

 

Leestijd: 5 minuten

Wie het antwoord op stotteren wil, moet vragen stellen

Wie vrij van stotteren wil zijn, heeft een soort van verlangen naar de waarheid nodig. Zo’n iemand moet graag het fijnere van de zaken willen weten, en niet zomaar aannemen wat er gezegd wordt.

Om het antwoord op stotteren te vinden, moet je vragen stellen die je leiden naar de waarheid, naar het werkelijke verhaal – dat zich afspeelt achter de schermen.

Dit is wat mij betreft de enige weg uit het stotteren, naar een echte spraaktransformatie, een leven vrij van stotteren. Zonder trucs en dergelijke, maar spreken in ontspannenheid en spontaniteit. Kijk maar.

De normale wereld.

Geboren worden, opgroeien, naar school gaan, diploma halen, een baan vinden, werken tot je met pensioen gaat, dan nog wat vrije tijd hebben om op het eind dood te gaan.

Dat zijn de stappen die de meeste mensen in de normale wereld maken, zonder zich af te vragen waar ze nou eigenlijk écht voor leven.

We doen het, het overkomt ons, omdat we niet beter weten. We worden allemaal opgevoed met het idee dat deze gang van zaken de beste is.

Depressie.

Het mag dan geen wonder heten dat je tegenwoordig zoveel hoort over depressie, en dat het op steeds jongere leeftijd voorkomt.

Depressie ontstaat wanneer je niet doet wat je moet doen, depressie is dus een symptoom van het onderdrukken van expressie.

En als je in een systeem zit die jouw persoonlijke expressie behoorlijk ondermijnt, en jij gaat daar nog eens in mee ook, dan steekt depressie vanzelf de kop op.

Omdat we dus maar klakkeloos de stappen volgen die ons gegeven worden, verliezen we ons eigen zijn, onze eigengereidheid, onze identiteit en expressiviteit.

Iedereen depressief.

Omdat we allemaal in dat onderdrukkende systeem zitten, zijn we allemaal een soort van depressief, en het erge is dat we het niet eens in de gaten hebben.

Je zou het pas gaan merken als jij de enige was die op straat zou lopen zónder glimlach op het gezicht. Nee, nu kijken we massaal treurig en daardoor valt het niemand op dat er iets heel ergs aan de hand is.

Niemand is écht blij, iedereen is bijna standaard ontevreden, sommigen kunnen het echter goed maskeren maar van binnen heerst de desillusie. De desillusie, de anticlimax, van het volgen van het standaard recept.

Overleven, niet leven.

Het huidige systeem geeft ons een standaard recept, niet om te leven, maar om te overleven. Het reikt stappen aan die wel logisch klinken, maar uiteindelijk tot teleurstelling leiden. De midlife crisis bijvoorbeeld.

Wat dus belangrijk is om te bespreken, is dat het pad dat we vrijwel allemaal volgen, gemaakt is om te leren overleven, in plaats van te leven en te bloeien.

Ook in de stotterwereld volgen we met z’n allen een standaard recept. Wederom omdat we niet beter weten, en dit al decennia de ‘logische’ stappen zijn: logopedie -> stottertherapie. Maar van bloeien is geen sprake.

De keuzes die we maken.

Doorzien we dat dit speelt, dan ontstaat er bij de waarheidszoekers onder ons vanzelf het verlangen om hier uit te stappen. Uit de malle molen van het leven, weg van het standaard recept, op weg naar vrijheid.

Daarna kunnen we ons voornemen om eens te stoppen met wat we doen, en onszelf en ons gedrag eens goed te bekijken. Vraag jezelf maar af waarop jouw keuzes veelal zijn gebaseerd.

De doorsnee keuze is gebaseerd op overleven, want zo hebben we het immers geleerd. Het korte termijn denken regeert, we doen wat nu goed voelt. Daarmee laten we het doen wat voor later goed is achterwege.

Echte keuzes maken.

Het is aan elk individu om échte keuzes te maken. Te midden van alle aandachtslurpende oppervlakkigheden kan dit moeilijk zijn, maar het is de verantwoordelijkheid die we dragen.

Daarbij moet je weten dat steeds doen wat nu goed voelt, op langere tijd negatieve consequenties heeft. Nu koekjes eten kan goed aanvoelen, maar vanavond heb je buikpijn en over een jaar ben je goed ziek.

Andersom is het zo dat de dingen doen die nu minder goed aanvoelen, in de toekomst juist hele positieve consequenties kunnen hebben. Nu je oefeningen doen, en morgen ook, al heb je er geen trek in, zorgt ervoor dat je leven er over een jaar totaal anders uitziet.

Echt keuzes, die voor jou goed zijn voor de rest van je leven, maak je zodra je stopt met het volgen van wat al die anderen doen.

Waarom?

De meeste mensen maken steeds keuzes op basis van het standaardrecept, dat ze kregen van de mensen om hun heen of de maatschappij waarin ze leven. Dit standaard recept leidt tot niets, behalve teleurstelling.

De keuzes komen in werkelijkheid helemaal niet van ons, maar van iets dat ons is aangepraat. Maar ook antwoorden komen vaak niet werkelijk van ons, maar zijn meningen die ons zijn aangepraat. En blindelings blijven we erin geloven.

Willen we wérkelijk uit dit systeem komen, dan moeten we scherper naar de stand van zaken kijken en niet langer alles wat iedereen ons vertelt klakkeloos aannemen. Stel vragen! Aan jezelf én anderen.

Waarom stotter ik? Waarom heb ik moeite met bepaalde woorden? Waarom stotter ik meer in de ene situatie dan de ander? Waarom is het zus, of zo? Waarom doe ik dit? Waarom doet iedereen dit? Is dit écht het beste voor me? Is dit écht hoe het leven hoort te zijn?

Als we kijken naar wat er zich achter de schermen afspeelt, dan komt vanzelf het moment dat we inzien dat de standaard wereld, met haar standaard recept, niet in staat is ons te helpen en daarmee zijn we het stellen van vragen verplicht aan ons ware zelf, omdat ons ware zelf vrij moet zijn om vloeiend te spreken.

Hille

 

 

Leestijd: 5 minuten

Aarden, aarden, aarden, aarden, aarden, aarden, aarden – cruciaal bij stotteren

Aarden, dat moeten we in principe allemaal. Misschien klinkt het je zweverig in de oren, maar aarden is alles behalve dat.

Aarden zorgt er juist voor dat je stopt met zweven en met beide benen stevig op de grond komt te staan, op aarde. Ook laten we er overtollige spanning mee los, zodat dat niet in de weg zit van vloeiend spreken.

Het is één van de sleutels tot een stottervrij leven. Laten we dus eens kijken naar waarom het zo belangrijk is, en hoe je daar thuis alvast mee aan de slag kunt.

De vlucht naar de hemel.

Er zijn meerdere reden waarom iemand zijn aarding kwijtraakt. Eén daarvan is ‘de vlucht naar de hemel’, en heeft te maken met het vermijden van bepaalde gevoelens.

Als het leven tegenzit, kan er de neiging ontstaan te vluchten naar boven, het hoofd in, naar ‘de hemel’. Vaak is het zo dat hoe meer het tegenzit, hoe meer de vlucht wordt ingezet.

Daar in onze ivoren toren kunnen we dan even doen alsof het allemaal oké is, en dat we het onder controle hebben. In werkelijkheid vluchten we echter voor een gevoel dat er wél is, maar die we níet willen ervaren.

Weg van stotteren.

Stotteren willen we niet, stotteren is bah! Het geeft ons spanning, angst en schaamte. En omdat dat nou net de gevoelens zijn die we hebben leren vermijden, onderdrukken we ze in het lichaam en verstoppen we onszelf in ons hoofd.

Het lichaam wordt afgesloten, waardoor het accent van onze beleving in het hoofd komt te liggen. We leven vanuit ons hoofd. Zo staan we in principe nog wel op onze benen, maar of we ze nog wel echt voelen?

In het gevecht tegen stotteren kan het dus zo zijn dat we ons steeds verder afsluiten van ons lichaam, en daarmee van ons gevoel. Er is dan nog maar één plek waar we kunnen gaan wonen, en dat is het hoofd.

Denken, dromen en hoofdpijn.

Eenmaal in het hoofd aangekomen doen we de deur dicht, beginnen we te denken, of dromen we heerlijk weg in fantasiewerelden. Het gevoel hoeft dan niet gevoeld te worden. Het denken controleert.

Zelf zat ik chronisch vast in mijn hoofd. Op de middelbare school kwam niets van de lesstof bij mij binnen, omdat ik steevast dagdroomde over mooiere tijden in de toekomst. Altijd weer die toekomst!

Af en toe kom je mensen tegen die zo weinig aarding hebben, dat ze er hoofdpijn van krijgen. Een dagje praten, en hun hoofd knalt er in de avond bijna van af. De spanning kan niet weg en stijgt dan letterlijk naar de kop.

Het hoog hebben zitten.

Zo vorderen de jaren en komen we meer en meer in ons hoofd terecht, waardoor we het nu hoog hebben zitten. En álles kan hoog komen te zitten: ook schouders, ademhaling en voorhoofd bijvoorbeeld.

Ik had het allemaal zo hoog zitten, dat, als ik vroeger heftig stotterde, ik één kant op begon te leunen, op één been ging steunen en uiteindelijk mijn evenwicht verloor waardoor ik omviel.

Niet alleen ik had grote problemen met aarden en stevig staan, velen onder ons staan namelijk op het punt om om te vallen. Soms in letterlijke zin zoals hierboven, maar veel vaker nog in figuurlijke.

Op het punt staan om te vallen.

Het verliezen van een goede aarding betekent het verliezen van het échte contact met de grond onder je. Maar wat je misschien nog niet wist is dat dit gevoelsmatige verlies ook psychologische consequenties heeft.

Wie symbolischerwijs zijn benen verliest, verliest daarmee de kracht, de moed en het vertrouwen om zichzelf staande te houden in de wereld. Maar de mens is altijd opzoek naar zekerheid, en als dit niet in de gevoelswereld te vinden is, dan bedenkt ‘ie het wel.

Hij of zij kan dus niets anders dan een schijnzekerheid opzetten met behulp van het denkende-ik. Dus wordt er een bedachte status in het leven geroepen – een woord dat nauw samenhangt met staan, en de vervoeging hij of zij staat. Wie dus niet écht staat, bedenkt wel dat ‘ie staat.

Die status heeft wél altijd bevestiging nodig van de buitenwereld, omdat het eigen natuurlijke gevoel van vertrouwen ontbreekt. Dat kan prima ‘de vloeiende spreker status’ zijn. Het vloeiende spreken is dan wat er hooggehouden moet worden, en dat leidt vaak tot verkrampt en streverig gedrag.

Het streven en de verkramping is er dan ook omdat de angst het idee geeft om elk moment door de mand te kunnen vallen, of door de grond te kunnen zakken. Dit is in principe faalangst, of val-angst, een symptoom van chronisch ontaard zijn.

En omdat de angst er is, is er elke dag wel een doel te behalen, of een fout te vermijden, of een woord om maar niet uit te spreken, of een imago hoog te houden. Want een status bedacht door het denkende-ik is altijd zo kwetsbaar als porselein.

Dan zie je nu direct waarom het denkende-ik alleen maar een schijnzekerheid kán geven, ook omdat jouw dag na één keer stotteren helemaal verpest kan zijn. Zou je stevig op beide benen staan, dan zou dat je echt niet deren.

Laten we maar aarden.

Laten we maar gaan aarden, vind je niet? Aarden is niet zomaar iets, het heeft echt concrete gevolgen. Het beïnvloedt de hele mens, in lichaam en geest en ontaard zijn zit vloeiend spreken flink in de weg.

Het belang ergens van inzien is allereerst het aller belangrijkst. Menigeen zou het advies om te gaan aarden zonder enige twijfel in de prullenbak gooien, “hippy-nonsense!” 

Toch, als we écht iets aan ons stotteren willen doen, zullen we het ook moeten zoeken in hoeken als deze. Laten we daarom dan nu maar eens gaan kijken naar de hoe van het aarden.

Aandacht in de voeten.

Er zijn allemaal gekke dingen tegenwoordig die je kunt doen om te aarden, die mij vaak overkomen als bedacht zijnde door weinig geaarde mensen – zweverig dus.

Daarom houd ik het maar simpel. Leg je aandacht in je voeten, met alles wat je doet. Wandel eens met aandacht in je voeten, dan stopt het denken ook wel.

Als je dat wat hebt geoefend, ga je het in meer situaties toepassen: tijdens het zitten, douchen, eten, staan, liggen in bed en het praten natuurlijk. Kruip als het ware in die voeten en laat je adem zakken en het hoofd even los, die valt er niet af hoor.

Nog wat dieper.

We kunnen héél diep aarden. Zo diep zelfs dat je het gevoel kunt hebben met stoel en al diep in de grond te zijn verzonken. Er valt met oefening dus veel te ‘bereiken’.

Wat voor velen misschien het voorstellingsvermogen te boven gaat, is dat elk mens een eigen energieveld heeft, en ook de aarde heeft er één. Dit zijn elektromagnetische velden. Die van de aarde kan jouw spanning opnemen, daarom kan het ook zo heerlijk ontspannen aanvoelen wanneer je wandelt door de natuur.

In ons eigen energieveld hebben we nog een punt ongeveer 40 centimeter onder onze voeten, ons aardepunt. Ook dat punt kun je prima eens wat aandacht geven. Dat gaat nog wat dieper dan aandacht op de voeten, en helpt je om los te laten en goed stevig te komen staan.

Hoe hoger je wilt, hoe lager je moet gaan.

Dan komen we bij het slot en sluiten we af met het volgende: wie naar boven wil, moet eerst aan zijn beneden werken. Want het dak van het huis plaats je ook niet zonder de fundering eerst te hebben aangelegd.

Dit is een belangrijke voor iedereen die stottert, en opzoek is naar vloeiend spreken. Vloeiend willen spreken, het ergens beter in willen worden, is in die zin een tocht naar boven, een ladder die je tree voor tree beklimt.

Wie spreekwoordelijk hoge hoogtes wil behalen, zal zich moeten wortelen in de diepste dieptes. Kinderen in hun ontwikkeling gaan ook eerst lopen en dan pas praten. Die benen en voeten moeten eerst!

Jouw benen en voeten zijn de fundering waarop je jouw huis bouwt, in gegronde zekerheid. Ontspannen spreken, vol vertrouwen en zelfverzekerd zijn komt voort uit het écht ervaren van de stevige grond onder je.

Hoe meer je dit gaat voelen, des te meer het gevoel komt dat je nooit meer zult omvallen, wát er ook gebeurt. Dát, in tegenstelling tot het denken, is het echte zelfvertrouwen waar we aan kunnen werken wat voor het écht vloeiend spreken gaat zorgen.

Hille

 

 

Leestijd: 2 minuten

Daar waar je stottert ligt je grootste schat begraven

“Daar waar je struikelt ligt je grootste schat begraven”, waar deze quote vandaan komt, dat weet ik niet. Maar als we ‘m op stotteren toepassen dan is het een schot in de roos, vind je ook niet?!

Daar waar je stottert ligt je grootste schat begraven. Dat is zo, omdat stotteren aangeeft dat er ergens nog iets niet lekker loopt, net als struikelen dat doet.

Stotteren verschilt per situatie.

We stotteren op bepaalde woorden, in bepaalde situaties, of in bepaalde periodes, en dat noemen we situationeel stotteren: het spreken verschilt per situatie.

In de ene situatie lukt het spreken beter dan in de ander. Soms zijn er situaties waarin er zelfs vrijwel geen stotteren is!

Daarom zeggen we ook dat je al een vloeiende spreker bent, maar het lukt nog niet altijd omdat er nog iets in de weg zit. Wat dat iets dan is, dát kun je onderzoeken.

Zoek naar de waarom.

Als je goed oplet, dan zul je vanzelf wat patronen voorbij zien komen. En welk patroon het dan ook maar is, er zit altijd wel een reden achter verscholen.

Wie wat graaft kan vervolgens best snel de reden vinden, je moet er een beetje voor openstaan en soms wat verder durven denken dan dat een bepaalde klinker moeilijk is uit te spreken.

De reden vinden, de waarom, leidt tot inzicht en alleen dat inzicht kan al bevrijdend werken. Daarnaast maakt het begrijpen het makkelijker om te blijven oefenen, dan weet je waar je het voor doet.

Binnen het loslaten van stotteren is het dus ook belangrijk om jouw eigen patronen te onderzoeken, op de wáárom je op dat specifieke punt struikelt.

Want daar waar je struikelt, daar vind je de oplossing, en dus ook direct de grootste schat: vrij zijn van stotteren.

Geef niet op.

Er zijn zoveel redenen waarom het vloeiende spreken niet zomaar wil vlotten, in het proces van loslaten kan jouw weg nog versperd worden door blokkades waarvan je nu nog geen weet hebt.

Als het dan dus even tegenzit, stop dan niet met graven, stop dan niet met oefenen, maar ga rustig verder en moedig voorwaarts. Dan kom je er ‘vanzelf’.

Blijf doorgaan.

Maar wat ook gezegd moet worden is dat je óók maar beter kunt blijven graven op het moment dat het beter lijkt te gaan, het komt namelijk nog wel eens voor dat iemand juist dan stopt met oefenen.

Wat ‘ie echter niet weet is dat de échte schat nog ligt te wachten, als hij of zij alleen nog maar wat dieper durft te graven. Of iemand dat zelf wil doen of met hulp, dat is de eigen keuze.

Maar als je terecht kunt bij iemand die jou daar in kan begeleiden, dan zou ik dat altijd aanraden. Mijn grootste doorbraken kwamen altijd van een soort mentorfiguur, die mij de juiste vragen stelde.

Hille

 

Leestijd: 5 minuten

De strijder en de koning: de twee wegen naar vloeiend spreken.

Er bestaan twee wegen die leiden naar vloeiend spreken. De eerste is die van het je best doen om van het stotteren af te komen. De tweede is die van het je niet langer inspannen om vloeiend te spreken.

Het eerste pad is die van de strijder, het tweede pad die van de koning. Dit is natuurlijk beeldspraak, let daar even op en neem het niet te letterlijk. Toch kun je jezelf straks eens afvragen welk pad jij wilt bewandelen.

Het pad van de strijder.

Dat eerste pad van de strijder is er een waarop iemand met zwaard en strijdwagen de vijand tegemoet gaat. Onderweg is deze strijder continue alert op dreiging, dat moet wel want gevaar kan elk moment de kop opsteken.

Hij loopt op zijn tenen, zo voorzichtig mogelijk, want elk slippertje is hem fataal. Ondertussen moet er gevochten worden voor elke centimeter aan winst, terwijl de overwinning nog lang niet in zicht is. Tot rust komen zit er voor hem niet in.

Het is een tocht door loopgraven, een uitputtingsslag en een onzeker leven. Gevaarlijke plekken worden vermeden en er heerst een wantrouwen naar iedereen toe, want iedereen kan een vijand zijn.

Daarom moet alles tot in detail gecontroleerd worden, want zelfs na het behalen van een overwinning bestaat de kans dat er toch weer een tegenstander opstaat om de zogenaamde vrede onderuit te halen.

Het pad van de koning.

Dat tweede pad, die van de koning, is er een waarop iemand al plaats heeft genomen op de troon, en het meest ontspannen leven leeft van iedereen. Nogmaals, dit is beeldspraak.

De koning is de strijd ontstegen, heeft de loopgraven achter zich gelaten en bewandelt nu het Koninklijke Pad. In tegenstelling tot die van de strijder, is dit het pad van de ontspannen houding.

De koning heeft de vrede in zichzelf gevonden, waardoor het hele koninkrijk in vrede leeft. Hij hoeft niet langer uit angst steeds over zijn schouders te kijken, lettend op gevaar. Nee, de rust is er gewoon.

En omdat de rust en vrede er is, valt het moeten controleren weg. Waar de strijder leeft in een verscheurde wereld, leeft de koning in harmonie met zowel zichzelf als alles om hem heen. Wat zou hem nog kunnen deren? Helemaal niets!

Hetzelfde resultaat, maar…

Er is een heel groot verschil. De strijder kan vloeiend spreken behalen, maar blijft voorgoed in strijd met stotteren. Dat is zijn lot. Rusten is voor hem geen optie, ontspannen kan hij niet, want de controle over het vloeiende spreken moet behouden blijven. Een slippertje en het is weer mis!

De koning daarentegen is de rust zelve, is de zelfverzekerdheid zelve, is het vertrouwen zelve, is de vrede zelve en is de harmonie zelve. Daardoor is hij de vloeiende spreker, en kan hij onder geen enkele omstandigheid omvallen omdat zijn koninkrijk staat als een huis. Niets kan hem doen omvallen.

Beide behalen aan de buitenkant hetzelfde resultaat, maar de innerlijke belevingswereld is van een totaal andere orde. Je zou haast zeggen dat de ene die van de hel is, en de andere van de hemel. De ene is die van het drinken van slootwater, en de andere die van het nuttigen van de allerhoogste kwaliteit honing.

Een waarheid als een koe.

Vrijwel iedereen die stottert begint als die vechter op het strijderspad, en dat komt omdat het ons zo wordt verteld. We denken dat iets beter lukt als we daar ons best voor doen, er de schouders onder zetten, maar dat hebben we ons dan vooral mooi laten aanpraten.

Als er iets is dat een waarheid is als een koe, dan is het wel dat het spreken beter gaat zodra we er niet ons best voor doen, waardoor het meer ontspannen en spontaner kan stromen. Gaan we vechten, dan verkrampen we de boel en stokt de stroom, we gaan stotteren.

Het is dan maar welke weg je wilt bewandelen, de ene is ook niet perse leuker dan de ander. Voor mij is loslaten het heerlijkste wat er is, maar iets overwinnen geeft sommige anderen zo’n kick dat ze er verslaafd aan raken en er niet aan moeten denken het strijden los te laten.

Het kennen van beide werelden.

Een strijder kent alleen zijn oorlogswereld, weet niets van die van de koning en kan er zich ook geen voorstelling van maken. Sterker nog, als hij de koning tegenkomt zal hij hem proberen te overtuigen weer terug te komen naar het drinken van slootwater!

De koning kent echter beide werelden, ook hij begon als strijder maar stopte daar niet: hij ging door met ontwikkelen. En omdat hij beide werelden kent is hij onder geen enkel geding over te halen om terug te keren. Geen omgeving kan hem meer misleiden en meesleuren, terug naar de duistere dieptes.

De koning is onbeweegbaar, zijn geloof onwrikbaar. Maar niet vanuit controle, niet door de eremedailles die hem zijn opgespeld waarin hij een valse zekerheid vindt, maar vanuit een oervertrouwen dat diep in de aarde geworteld is. Zijn koninkrijk is onverwoestbaar.

De transitie in het stotteren.

Langzaam maar zeker gaan we van vechten naar vrede, van overleven naar leven, van strijden tegen het stotteren naar het loslaten daarvan.

Loslaten is het pad van ontspanning, spontaniteit en de werkelijke rust. Het is het pad van gezondheid, het werkelijke genieten en het echte vloeiende spreken.

Het is natuurlijk zo dat elke overgang ietwat ongemakkelijk en gek aanvoelt, we zijn het immers niet gewend. Daar ademen we dan maar doorheen, en we lopen rustig met goede moed verder. Wie eenmaal proefde van de honing wil niets anders meer en blijft zich oefenen in loslaten.

Het Koninklijke Pad.

Meer en meer mensen betreden dit ‘Koninklijke Pad’. Het is niet het pad waarmee je jezelf op een voetstuk plaatst, of om mee op de borst te slaan, maar voor een transformatie waarin diepe rust en vrede gevonden kan worden.

Het is wel duidelijk dat niet iedereen nou staat te popelen om het strijden op te geven, dat is allemaal prima want zo heeft iedereen zijn eigen moment. Of helemaal niet, maar dan misschien in een volgend leven!

Wie er wel klaar voor is staat aan de vooravond van een nieuwe vorm van spreken en leven, hij of zij staat voor de poort van een totaal nieuwe dimensie, waar geen juiste woorden voor te vinden zijn: alleen proeven doet geloven.

Het is het pad dat je kiest dat het grote verschil gaat maken. Laten we eerlijk zijn, vechten is ook lekker! Maar lang niet zo heerlijk als loslaten. Je kiest zelf het pad dat je gaat, maar weet dat de keus voor het loslaten er elk moment van de dag is, altijd, en er blijft liggen totdat je er klaar voor bent.

Hille

 

 

Kijktijd: 7 minuten

Een simpele ademhalingsoefening tegen stotteren

stotteren stottertherapie ademhalingsoefening

Leren ademen is één van de belangrijkste dingen die iemand tegen het stotteren kan gaan doen. Goed ademen is simpel en effectief, maar men moet er wel voor oefenen.

Tegen de tijd dat iemand is opgegroeid en nog steeds stottert als volwassene, zitten er al vele verkrampingen in de weg van het ademen in de bekkenbodem: de bekkenademhaling.

De oefening die je ontvangt in deze video over stotteren geeft je de eerste stap richting de juiste ademhaling om stotteren daadwerkelijk los te kunnen laten.

Wanneer de persoon die stottert weer op deze manier leert ademen kan hij of zij spanningen, verkrampingen, pijntjes, vermoeidheid, emoties en zélfs gedachten gaan loslaten.

Door middel van het goede ademen wordt iemand meer ontspannen, rustiger, meer gefocust, spontaner, vrijer en zelfverzekerder – alles wat er nodig is om vloeiend te kunnen spreken.

ABONNEER OP ONS YOUTUBE KANAAL.

Hille Stellingwerf is de mede-oprichter van Broca Brothers. De stottertherapie van de twee broers kreeg al veel media aandacht waardoor ze langzaam maar zeker uitgroeien tot de meest vooraanstaande stottercoaches van Nederland.

Stotterend vanaf zijn 5e, groeide Hille op met heftig hoofdschuddende blokkades en enorm veel schaamte rondom zijn spreken en expressiviteit. Stottertherapie en logopedie mochten niet baten en dus zag hij geen andere mogelijkheid dan zelf het heft in handen nemen en met zijn stotteren aan de slag te gaan.

Zo werd er door een jarenlange zoektocht een eigen stottertherapie gevormd. Een methode die de hele mens benadert en stotteren niet langer behandelt als een spraakprobleem.

Broca Brothers is de stottertherapie van de toekomst. Met als insteek niet langer te vechten tegen stotteren, maar het met de juiste coaching te leren loslaten. Dit is de makkelijkste weg uit het stotteren.

LIVE EVENTS:

Open Workshop
Broca Brothers Bootcamp

COACHINGSTRAJECTEN:

Groepcoaching
Persoonlijke Stottercoaching

SOCIAL MEDIA:

Facebook
Instagram
YouTube NL
YouTube ENG
LinkedIn
Website