Ons Verhaal Van stotteraars naar stottercoaches

Wij zijn Hille (31, rechts hierboven) en Sjoerd (26, links hierboven). Tegenwoordig begeleiden we mensen uit het stotteren, vroeger zaten we er zelf in vast.

Jarenlang had stotteren ons flink in de tang, om nog maar te zwijgen over de onderliggende angst, schaamte en onzekerheid.

Toen pogingen bij logopedie en stottertherapie uiteindelijk niet het gewenste resultaat opleverden, besloten we om het antwoord op stotteren zelf maar uit te vogelen.

Het gevonden antwoord resulteerde in het oprichten van Broca Brothers, om door middel van cursussen en individuele begeleiding het geleerde door te geven.

Hieronder lees je meer over ons verhaal, hoe we van stotteraars uitgroeiden tot stottercoaches.

Het startschot.

Geboren te Friesland in een heuse stotterfamilie, familieleden van beide kanten hadden een stottergeschiedenis, was er voor ons eigenlijk geen ontkomen aan.

Beide begonnen we te stotteren toen we zo’n vijf jaar oud waren. Zelfde leeftijd, ander moment. We verschillen een paar jaar, waarbij Hille dus de oudere is.

En zo was Hille ook als eerste aan de beurt qua stotteren. Hij beklom een boom, viel eruit, brak zijn linker arm en de eerste stotters waren een feit toen hij om hulp riep.

Een aantal jaren later volgde Sjoerd. Maar in plaats van één duidelijke, voorafgaande gebeurtenis, ontstond het stotteren tijdens een periode van meerdere moeilijkheden.

Onze eerste stotterjaren vielen echter nog enigszins mee, redelijk vrij en spontaan zeiden we nog steeds onze zegje’s en deden we nog steeds onze dingen.

De onschuld voorbij.

Spontaan als Hille dus was, ging hij als zevenjarige eens naar de bakker om een brood te kopen. ‘Wat mag het zijn?’ vroeg de bakker zoals altijd.

Hille wist precies wat het mocht zijn: een heel bruin brood. Maar op het moment van spreken kwam er alleen klankloze lucht uit.

De bakker probeerde te helpen, maar omdat heel (hiel) en half (heal) in het Fries zó op elkaar lijken, kon niemand met zekerheid zeggen waar Hille voor kwam.

De hele winkel viel stil. Iedereen wachtte in spanning af. Van achterin de bakkerij bromde een luide mannenstem afkeurend: ‘wie komt er op het idee om hun stotterende kind naar de bakkerij te sturen?!’

Hilles lichaam bevroor, alsof hij een verschrikkelijke zonde had begaan. ‘H-h-heal’ gooide hij er ternauwernood uit, zonder verder na te denken. Dan maar een half brood, hij moest hier weg.

Verhaaltjes en puzzeltjes.

Ervaringen als bovenstaande zorgden ervoor dat het stotteren een ding werd, een kwestie. En niet in positieve zin.

Ook onze ouders zagen dat, en dus namen ze Hille mee naar de logopediste. Middagen van verhaaltjes vertellen, puzzeltjes leggen en hand-op-de-buik ademen volgden.

Na een aantal sessies viel het verlossende woord: Hille kreeg te horen dat hij bijna klaar was. Hij kon niet wachten om het blijde nieuws te delen met heit, die buiten al stond te wachten.

Eenmaal in de auto gestapt, voelde hij de spanning echter direct oplopen. Al stotterend vertelde Hille dat hij bijna klaar was, waarop vader zei: ‘Nou, je bent nog helemaal niet klaar want je stottert nog!’

De toon had wat aardiger gekund, maar gelijk had ‘ie wel. Binnen de therapiedeuren sprak Hille vloeiend, maar daarbuiten was het nog steeds stotteren geblazen.

Verstrikt in het stotteren.

De sessies bij de logopediste werden stopgezet en Hille bleef met het stotteren zitten. De jaren vorderden en ook Sjoerd begon de impact van het stotteren te ervaren.

Bellen was Hilles grootste nachtmerrie. Uit voorzorg ontmantelde hij de telefoon door de telefoonkabel gewoon uit de muur te trekken – kon toen nog.

Sjoerd hield zich altijd maar stil in de klas, hopende dat het onderwerp dat hij niet begreep geen grote rol zou spelen tijdens de toets.

De lijst van voorbeelden is lang – we zouden er een boek over kunnen schrijven – maar die besparen we je. Je herkent het vast.

Zo bleef stotteren in ieder geval niet bij een spraakgebrek, maar begon het ons gehele doen en laten te beïnvloeden.

Pieken en dalen.

Na een tienertijd vol vervelende stotterervaringen, was het Hille die in 2010 een poging waagde bij stottertherapie om het stotteren te verhelpen.

En helpen deed het zeker. Na een therapie van 10 dagen en een spreektechniek steeg Hilles spreken tot ongekende hoogtes.

Hille voelde zich bevrijd, genezen zelfs. Hij begon zóveel te praten dat z’n vriendin van destijds grapte dat het wel wat minder mocht – daar had ze immers niet voor getekend.

Maar helaas was het spreekfeest van korte duur. Na een aantal maanden begonnen de eerste stotters weer de kop op te steken, leek de spreektechniek z’n magie verloren te hebben en bevond Hille zich weer terug bij af.

Hille stopte met z’n studie, samenwerken met andere studenten ging door het stotteren niet, en stortte zich volledig op z’n muziekcarrière. Daar kon hij zichzelf wél vloeiend uitdrukken.

Nieuwe stad, oude Sjoerd.

Ook Sjoerds studententijd zat eraan te komen, maar niet voordat hij nog een aanmoedigende samenvatting van z’n middelbare schooltijd meekreeg tijdens de diploma-uitreiking:

‘Hij deed vooral z’n eigen ding, maar gelijk heeft ‘ie. In één keer geslaagd’. Tja, wat moet je anders zeggen over een ware stotterninja die zo onopvallend mogelijk de les probeerde door te komen?

Maar goed, die opmerking droeg er wellicht aan bij dat Sjoerd van plan was het roer om te gooien. Hij wilde niet langer gebukt gaan onder het stotteren en een eind maken aan zijn bijnaam: Stille Sjakie.

Een nieuwe start dus, althans dat dacht hij. Niet lang na het begin van het collegejaar werd het hem duidelijk dat contact leggen toch echt vanuit hemzelf moest komen – en dat hij daar niet toe in staat was.

De situatie om hem heen veranderde, maar de situatie in zichzelf niet. Hij was nog steeds de oude Sjoerd, stil en terughoudend.

De Status Quo.

Een jaar later. Met een financieel ondersteuningkje van mem ging Hille het ouderlijk huis uit en Sjoerd sprokkelde wat studiepunten bij elkaar.

Wat dat betreft lukten onze levens wel: Hilles muziekcarrière ging vooruit en voor Sjoerd was leren nooit een probleem. We hadden vrienden, sportten wat en gingen regelmatig op stap.

Maar vanbinnen ging het er toch iets anders aan toe. Tegen de mensen om ons heen vertelden we misschien dat het ‘goed’ met ons ging, maar eigenlijk wisten we wel beter.

Nooit voelden we ons écht zelfverzekerd of vrij. Want ook al spraken we van tijd tot tijd vloeiend, het stotteren lag altijd op de loer.

En dus waren we altijd op onze hoede. Alert. En dat is – op z’n zachtst gezegd – niet een leuke manier om te leven.

Het wakker worden.

Het was vrijdagochtend, 12 april, 2013. Hille werd wakker toen de vroege lentezon, door de zwarte gordijntjes heen, hem rustig in de ogen straalde.

Voor een moment leek de tijd stil te staan. Hille lag roerloos in bed, in een sereen moment van stilte.

Daarna doordrong hem het diepe verlangen naar verandering en het besef dat er iets moest gebeuren. Het was tijd om op te staan – ook letterlijk.

Maar het was niet alleen Hille. Beide voelden we een grote ontevredenheid. We ‘bestonden’ wel, maar het voelde niet alsof we echt ‘leefden’.

Stotteren leek de weg te zitten van wie wij werkelijk waren, van wie wij werkelijk konden zijn. En op die dag was het helder: het kon niet langer zo.

De zoektocht.

Omdat eerdere pogingen bij logopedie en stottertherapie geen uitkomst boden, besloten we om het ditmaal allemaal zelf maar uit te zoeken.

We hadden echter geen idee waar we moesten beginnen, en de eerste probeersels waren dan ook niet bepaald om over naar huis te schrijven.

Zo stapten we bijvoorbeeld de straat op om onbekende mensen aan te spreken en te onderzoeken wat er zoal gebeurt tijdens het stotteren.

Terwijl iedereen in Leeuwarden van de eerste lentezon genoot, liep Hille eens een schoenenwinkel in om een willekeurige vraag te stellen aan de winkelmedewerker.

Even later kwam hij de winkel weer uit – met een rood hoofd, zonder zijn vraag gesteld te hebben. Hij stond daarnet zo hard te stotteren dat er snot uit zijn neus vloog, en niet onopgemerkt.

Het vinden.

Na jaren van ‘omzwerven’ en de verkeerde kant oprennen, vonden we uiteindelijk toch de boeken en leraren die ons de weg konden wijzen.

Intussen studeerde Sjoerd af als psycholoog en bezaten we ook de nodige wetenschappelijke achtergrond om het kaf van het koren te kunnen scheiden.

We kwamen erachter wat stotteren daadwerkelijk is, wat eraan te doen valt, en vooral ook wat er allemaal niet werkt.

Zo resulteerde onze zoektocht uiteindelijk in het ‘loslaten van stotteren’, een weg uit het stotteren anders dan de reguliere methodes en benaderingen.

Een weg die leidt tot het spontane, moeiteloze, vloeiende spreken, waarbij technieken en trucs overbodig zijn.

Het doorgeven.

Maar toen wij eenmaal hadden gevonden wat we zochten, realiseerden we dat er vast en zeker meer mensen in hetzelfde stotterschuitje zitten als wij ooit zaten.

En zo veranderde onze eigen zoektocht in een grotere ‘opdracht’: de geleerde lessen doorgeven, met als kern van de zaak dat het ook anders kan.

Dat het niet nodig is om een leven lang te worstelen met het stotteren, maar dat het heel goed mogelijk is om er iets aan te doen.

Dat dat vervolgens ook kan zonder spreektechnieken, trucs en andere maniertjes te gebruiken, waardoor je op spontane, moeiteloze wijze vloeiend kunt spreken.

En zo kwam Broca Brothers tot stand, waar we zowel mensen in Nederland als daarbuiten op weg helpen naar vloeiend spreken.

De begeleiding.

Meer over het loslaten van stotteren lees je hier, een blogje lezen of een video bekijken helpt vaak ook.

Mocht je vervolgens aan de slag willen gaan met het loslaten van stotteren, dan raden we over het algemeen aan om te beginnen met de Introductiecursus.

Daarnaast adviseren we om gebruik te maken van individuele begeleiding, waarbij je natuurlijk ook vrij bent om met zo’n individuele sessie te beginnen.

Bij vragen, opmerkingen en dergelijke horen we graag van je. E-mailen kan altijd, klik daarvoor hier.

De Trainingen
Online: Start 4 september

De introductiecursus

In deze zorgvuldig samengestelde cursus nemen we je mee door de eerste belangrijke onderwerpen en oefeningen voor het spontane, moeiteloze, vloeiende spreken.

Groningen & Online

Individuele Begeleiding

Individuele, persoonlijk afgestemde begeleiding uit het stotteren, voor volwassenen en kinderen.